Þá var förinni heitið til Úmbríu. Nánar tiltekið til bæjar sem heitir Foligno. Þessi bær hefur svo sem ekki margt að bjóða svo sem í túristalegu tilliti. Tiltölulega lítill bær og gamla miðbænum innan borgarmúranna gömlu ekki vel við haldið. Gamla kirkjan er svo sem á sínum stað og stóra torgið en ekki þessi gamli bragur á öllu. Fullt af nýrri byggingum frá ýmsum tímum og heildarbragurinn ekki sérlega heillandi.

Við vorum upphaflega að leita að vikulangri gistingu í þessu bændagistingarkerfi sem kallað er agriturismo. Svona bændabýli sem hefur verið gert upp fyrir ferðamenn, sundlaug og ýmis þjónusta. Við höfum oft áður nýtt okkur svona og höfum kunnað vel við. Frábært fyrir fólk sem vill slappa af og ekki síðra til að vera með krakka, sem átti ekki við okkur í þetta skiptið.

Hins vegar fundum við hótel á netinu í útjaðri þessa bæjar sem var á mjög samkeppnishæfu verði og myndirnar á vefnum hreint ótrúlega smartar. Það var nóg til þess að við ákváðum að kýla á þetta. Og frá Foligno er stutt að fara í allar áttir til spennandi þorpa allt í kring.

Ferðin frá Róm tók um tæpa þrjá tíma með öllu og við komum á hótelið um klukkan eitt eftir hádegi. Smá bras að finna götuna sem hótelið stendur við en það bjargaðist á furðu einfaldan hátt eftir leiðbeiningar bensínstöðvarstarfsmanns sem talaði ekki orð í ensku.

Í fyrstu virtist hótelið að utan ekkert sérstakt og ekki laust við að við fylltumst vantrú á öllu heila. Í grunninn er þetta fimmhundruð ára gömul bygging sem tekið hefur breytingum í gegnum tíðina. Hluti af því var smá kirkja um tíma og eru bjöllurnar reyndar enn til staðar. En þegar inn fyrir var komið var annað uppi á teningnum. Allt inni í móttökunni var mjög snyrtilegt og nútímalegt og konan í afgreiðslunni afskaplega myndarleg og þægileg í alla staði. Hún fékk okkur lykilinn og við fórum upp á efri hæðina með töskurnar.

Hótelið, Casa Mancia, er ótrúlega flott miðað við að það er kallað þriggja stjörnu. Marmaratröppur upp. Við gengum fram hjá smartri stofu á efri hæðinni þar sem er aðstaða fyrir gesti og tölva til afnota. Einnig bækur og sjónvarp en svo er líka sjónvarp í herbergjunum. Og herbergið er rosalega flott líka. Stórt og snyrtilegt baðherbergi og þægileg rúm og allt til alls. Myndirnar á vefsíðunni voru síður en svo ýktar.

Þar sem sundlaug og garður eru aftan við hótelið og borð, stólar og sóltjöld fyrir framan er þetta upplagður staður til að slappa af yfir miðjan daginn og sóla sig ef til vill. Eins er þráðlaust net á öllu hótelinu og nær það alveg fram fyrir það. Hvað væri hægt að biðja um meira? Þetta passaði alveg við planið, sem var að vera við hótelið framan af degi en koma sér eitthvað út seinni partinn að skoða eitthvað og fá sér að borða í einhverju af þessum fjölmörgu smábæjum allt í kring. Þannig var flestum þeim sjö dögum sem við vorum þarna varið.

Þótt ég lýsi Foligno svona hér að framan er þeim ekki alls varnað. Nokkur áhugaverð veitingahús eru í bænum. Við létum móttökuna panta borð fyrir okkur fyrsta kvöldið svona til öryggis á Il Bacco Felice, sem útleggst Káti Bakkus. Þetta veitingahús er eiginlega trattoría og enotica, eða vínhús. Veitingamaðurinn heitir Salvatore Denaro og er orðinn nokkuð þekktur í sínu fagi, langt út fyrir landssteinana. Við komum inn á fyrra fallinu og var vísað til borðs. Staðurinn er frekar hrár í útliti að innan og veggjakrot fyrri gesta upp um alla veggi og á glervegg sem klýfur salinn í tvennt.

Spurt var um hvað við vildum drekka og við svöruðum rauðvín og hvítvín. Í þeim svifum kom Salvatore inn og sagði þjónustustúlkunni hvaða vín ég ætti að fá og hvað Linda fengi. Sín hvor flaskan á borðið af þessu líka fína víni.

Svo fóru réttirnir að streyma óumbeðið á borðið hver af öðrum. Djúpsteiktar ansjósur, ostar og grænmetis eggjakaka. Þegar við vorum búin að ryðja þessu í okkur kom Salvatore inn aftur og spurði okkur hvernig okkur litist á að fá trufflu-spaghetti og svo kjúkling þar á eftir. Okkur leist ágætlega á það. Svo var boðið upp á ricotta-ís með ferskum fíkjum í eftirrétt. Svona gengur það fyrir sig, enginn matseðill heldur er það vertinn sem setur það á borðið sem honum finnst passa í hvert skiptið. Ekki voru allir látnir borða það sama og misjafnt líka hvaða vín var borið á borð.

Salvatore kom alltaf öðru hverju inn í matsalinn til að spjalla og fékk sér þá gjarnan sopa af vínunum eða smábita af diskum gestanna. Mjög frjálslegt og skemmtilegt. Hann sagði okkur meðal annars að hann þekkti einhvern íslenskan kokk sem hann mundi nú ekki nafnið á, en tók fram að hann væri sérlega lágvaxinni. Er auglýst eftir því hver þetta gæti verið hér með.

Maturinn myndi teljast það sem kallað er creative Umbrian, það er, hefðbundinn Úmbrískur matur sem búið er að gera eitthvað auka við. Afskaplega gott, sérstaklega fannst mér mikið til ansjósanna koma og trufflu spaghettíisins og lofaði sjálfum mér að komast í svoleiðis aftur. En magnaðast við þetta kvöld var upplifunin við að borða þarna og kátínan sem einkenndi staðinn. Við vorum svo leist út með staupi af limoncello. Salvatore var að sjálfsögðu orðinn góðglaður sjálfur og ekki spillti fyrir honum að bandarískir blaðamenn voru meðal gesta. Greinilega að setja saman grein um staðinn.

Við vorum svo kvödd með virktum um leið og Salvatore opnaði enn flottari flösku af Montefalco og hermdi eftir hesti sem rótar í mold.

Annar dagur í Foligno. Assisi.

Dagurinn byrjaði frekar þungbúinn og hitinn hafði lækkað niður í 25 gráður. Tilvalið til að skoða eitthvað sem maður verður að skoða. Assisi varð fyrir valinu. Það er eiginlega ekki hægt að sleppa því úr því það er svona stutt þangað. Tuttugu kílómetrar eða svo. Assisi er eins og allir vita bærinn sem Frans frá Assisi er kenndur við. Eða San Francesco eins og Frans er kallaður á þessum slóðum. Assisi er nú eiginlega borg en gamli bærinn stendur þarna enn og allt snýst um Frans. Það ringdi eilítið en það skipti ekki svo miklu máli. Skoðuðum kirkjuna sem kennd er við Frans og það helsta í bænum og kastala efst uppi á hæðinni þar sem útsýnið er gott yfir sveitirnar.

Finnst við vorum komin af stað ákváðum við að þessu loknu að kíkja á Gubbio sem er enn lengra í burtu. Ókum sveitaveginn þangað. Gamli bærinn þar er uppi á hæð og öllu vel við haldið í gamla miðaldastílnum. VIð stöldruðum þarna við og gengum um bæinn og vorum þarna þar til um fimm. Sunnudagur og bæjarlífið með dauflegra móti. Samt hafði stytt upp og sólin farin að skína.

VIð fórum svo lengri leið til baka til Foligno og fengum okkur drykk á hótelinu. Af því að sunnudagsbragur var yfir öllu nenntum við ekki að fara á veitingahús, heldur smelltum við okkur á pizzu í Foligno í pizzugerðarhúsi sem bakar speltpizzur og selur í sneiðatali. Bragðast frábærlega og kostar eiginlega ekki neitt.

Þriðji dagur í Foligno. Bavagna.

Morguninn var bjartur og morgunverðurinn fínn. Alvöru kaffi er búið til eftir óskum hvers og eins. Við vorum hálf löt eftir ferðalag dagsins á undan.

Beint á móti hótelinu er efnalaug og þvottahús og við fórum með nokkrar flíkur þangað. Seinni partinn skruppum við til Bavagna. Bavagna er smábær í um sex kílómetra fjarlægð í vestur. Við aðaltorgið settumst við niður og fengum okkur í glas og borið var með því alls kyns anti pasti í Úmbríustíl. Þetta er nú alveg frábært fyrirkomulag. Maður pantar prosecco og með því kemur alltaf eitthvað meðlæti sem fylgir með í verðinu.

Það þykknaði upp eftir því sem leið á daginn og um kvöldið kom steypiregn.

Fjórði dagur. Montefalco.

Við tókum því rólega við hótelið framan af degi. Veðrið var aftur orðið fínt og hitinn kominn í rúmlega þrjátíu gráður. Um þrjúleytið skutluðumst við inn í bæinn og fengum okkur salat í miðdegisverð. Þegar dró nær kvöldi hentumst við af stað til Montefalco.

Montefalco er í um tíu kílómetra fjarlægð og er eins og allir aðrir bæir í kring uppi á hárri hæð. Bærinn er lykilbær í þessari sveit og við hann eru kennd mörg afbragðs vín. Þrúgan þem þeir rækta heitir Sagrantino og er einkennandi fyrir svæðið. Því miður fæst ekkert svona vín á Íslandi, sem er miður.

Gengum inn fyrir virkismúrana upp hæðina inn að torgi bæjarins. Í sjálfu sér er ekki lengi gert að skoða það helsta. Við skruppum svo inn á vínbar, Enotica San Francesco og fengum okkur að smakka á staðarvínum. Rauðvínið sem ég fékk heitir Petricia Sagrantino 2004. Mig langaði helst til að setjast að á þessum bar.

Eftir að við höfðum blandað geði við íbúana á vínbarnum fórum við að skyggnast eftir stað til að borða á. Við vorum með einn í huga en hann virtist svo mannlaus svona snemma í vikunni svo við ákváðum að bíða með hann þar til seinna í vikunni. Fórum þess í stað á veitingahús sem er í brekkunni inn í bæinn, Il Verzere. Og við vorum ekki svikin af matnum.

Fyrst var borið fram prosecco í boði hússins. Þá fengum við trufflu pasta, farro súpu (speltsúpa). Og á eftir bauð húsið upp á líkjör, limoncello og herbe. Vín hússins með en það var auðvitað dásamlegt Sagrantino vín.

Fimmti dagur. Montefalco og Perugia.

Við tókum því rólega um morguninn. Það lá hins vegar fyrir að við þyrftum að skreppa til Montefalco aftur því gleraugun hennar Lindu höfðu orðið eftir á borðinu. Því var stormað til Montefalco upp úr tvö eftir hádegi og gengið frá því máli.

Við ákváðum að skreppa til Perugia finnst við vorum komin af stað. En áður fengum við okkur að borða uppi á torginu í Montefalco á veitingastað sem heitir L’Alchemista. Stúlkan sem afgreiddi var ekki sérlega hress í bragði. Eitthvað súr. En hún sagði að eldhúsið væri lokað því klukkan var orðin þrjú. En við gætum þó fengið eiginlega hvað sem er á matseðlinum nema pasta. Ég velti því enn fyrir mér hvernig maturinn þarna væri þegar eldhúsið er opið því það sem við fengum var alger snilld. Ég fékk mér eggjahræru með trufflum sem var frábær og Linda fékk sér pólentugraut með gorgonzolaosti og spægipylsu. Þetta var enn betra en mitt.

Perugia er ekki nema í svo sem þrjátíu kílómetra fjarlægð í vesturátt og fljótlegt að renna þangað. Perugia er stærsta borgin í Umbríu held ég. Gamla bæjarstæðið með miðborginni er uppi á háum klettahömrum. Svo hefur borgin þanist út þar fyrir neðan, þannig að það er verulegur hæðarmunur þarna á milli.

Við lögðum bílnum í bílageymslu rétt við rútubílastöðina og gengum að klettabeltinu. Þaðan liggja svo rúllustigar upp eftir klettunum ansi hátt upp. Næst síðasti áfangastaður rúllustigans endar svo inni í hvelfingu, eldgamalli kastalabyggingu. Þar inni eru meðal annars verslanir og einnig eins konar sögusýning sem sýnir borgina eins og hún var fyrr á öldum. Síðasti hluti þessarar salíbunu endar svo uppi á torgi og manni finnst manni hafa verið að koma neðan úr kjallara.

Perugia er sem sagt flott borg og er háskólaborg. Örugglega gaman að dveljast þarna að vetri. Iðandi mannlíf um allar götur og ungt fólk áberandi. Við skoðuðum dálítið af miðborginni og fetuðum okkur að aðaltorginu. Það var djasshátíð í gangi þannig að mikið var verið að spila í öllum hornum. Síðdegis komum við okkur svo á kaffihús til að fá dagskammtinn af prosecco og virða fyrir okkur mannlífið. Síðar borðuðum við svo á veitingahúsi skammt þar frá, La Laterna, rétt bak við dómkirkjuna. Maturinn í góðu lagi en ekki meira en það.

Sjötti dagur. Spello.

Spello er enn einn smábærinn í Úmbríu sem er rétt hjá Foligno. Bærinn er á snarbrattri hæð eins og svo margir aðrir. Einn af frægari málunum miðalda Pintorecchio var frá Spello og við sáum eitt málverka hans í einni af kirkjum staðarins. Við gerðum stuttan stans á einu torgi bæjarins og fengum okkur síðdegisdrykk. Að því loknu renndum við okkur inn á Trattoria De Dada.

Þessi litli staður var nánast fullur af fólki, greinilega flestir frá Spello eða úr nágrenninu. Ein kona sá um að taka pantanir og ná svo í matinn úr eldhúsinu og var nóg að gera hjá henni. Matseðillinn var mjög sérkennilega settur upp og ekki auðvelt að átta sig á því hvað hægt væri að fá að borða þarna. Við enduðum þó með að fá mjög góðan mat og staðarvín með, Rosso di Spello.

Fyrst kom hlaðinn bakki af alls kyns pylsusneiðum, spægipylsum og verkuðu kjöti. Rosalega gott en heppilegt að við pöntuðum bara einn skammt til að skipta milli okkar. Á eftir þessu fengum við osta og brauð með trufflum og trufflupasta. Allt vel útilátið og mjög gott. Stemmningin var mjög sérstök og gaman að sjá hvað fólk pantaði sér. Og magnið sem fólk gat látið ofan í sig!

Sjöundi og síðasti dagur. Lago Trasimeno og svo Montefalco enn og aftur.

Þegar við vorum að skoða möguleikana á ferð til Úmbríu blasti við á landakortinu vatnið Trasimeno sem er rétt austan við mörkin milli Toscana og Úmbríu. Svo þróuðust málin þannig að Foligno var gerð að grunnbúðum. En við vorum alltaf með þann möguleika að skreppa þangað og við létum loksins verða af því svona í lok dvalarinnar.

Það eru um það bil 100 kílómetrar frá Foligno að vatninu. Það er geysistórt og á því eru einar þrjár nokkuð stórar eyjar. Við stefndum á einn bæinn Passignano sul Trasimeno því hann nær alveg að vatninu og er í stærri kantinum af þeim bæjum sem eru þarna. Og auk þess stutt að fara frá hraðbrautinni í bæinn.

Til þess að gera langa sögu aðeins styttri þá voru stutt kynni af bænum einmitt af þeim toga sem við erum ekki að leita eftir á Ítalíu. Sólbaðsstrandarbær með öllu tilheyrandi. Við stoppuðum aðeins á kaffihúsi þarna og það vantar ekki að útsýnið yfir vatnið er alveg í lagi. Illykaffið var fínt og ísinn líka. Matsölustaðirnir freistuðu ekkert þótt margir væru. Við fórum fljótlega til baka.

Þegar kvölda tók fórum við eina ferðina enn til Montefalco. Nú var stefnan tekin á Cocorone veitingahúsið sem við höfðum slegið á frest fyrr í vikunni. Og það var ekkert verið að skafa af því. Hvítir dúkar á borðum og borðið pakkað af glösum af ýmsum stærðum, tvöfalt sett af hnífapörum, vínþjónn og þar fram eftir götunum.

Við settumst og báðum um glas af prosecco meðan við skoðuðum matseðilinn. Með því kom smá meðlæti í boði hússins. Við pöntuðum anti pasti sem var blanda af ýmsu góðgæti úr sveitinni í útfærslu kokksins sem við deildum með okkur. Á eftir því (primi) fengum við okkur gítar pasta, annars vegar með zucchini og hins vegar með porcini sveppum. Einnig grilluð þistinhjörtu með. Ég bætti svo á mig nautasteik í Sagrantino sósu. Þetta var hvert öðru betra og slokað niður með nokkrum glösum af Sagrantino di Montefalco og Bianchi di Montefalco.

Það er sagt að það sé erfitt að finna góða veitingastaði í Úmbríu. Þeír séu annað hvort frábærir eða æðislegir. Einhver vill kannski vita hvað svona herlegheit kosta því þetta kann að hljóma þannig að ég hafi verið með fullar hendur fjár. 20.000 kr.? Ekki alveg. Þessi máltíð kostaði aðeins 66 evrur (8.000 kr. þegar ég skrifa þetta) en það verð er alveg í takt við aðrar betri máltíðir sem ég hef fjallað um hér. Við bættum svo yfirleitt í kringum 10% við reikninginn ef við vorum sátt. Dýrasta máltíðin var hjá Salvatore um 110 evrur en þar voru líka tvær heilar flöskur af gæðavíni með í reikningnum. Alveg þess virði.

Ég tek nú hlé á þessum færslum af ferðalagi okkar en bæti hugsanlega við einhvern tíma seinna sjálfstæðum færslum um Bologna, Berlín og Tallinn í Eistlandi, en enduðum þar áður en við flugum heim í gegnum Helsinki.

Vonandi hefur einhver haft gaman af því að lesa þetta.

Þá var förinni heitið til Rómar. Við kvöddum Montalcino um morguninn, gerðum upp reikninginn og ókum af stað. Leiðin er um 160 kílómetrar og eins og vanalega er ekkert mál að rata milli borga. Við vorum svo með útprent af Google hvernig ætti að komast að hótelinu innan Rómar.

Ég stóðst ekki mátið að fá mér einn espresso á bensínstöð. Það er eitthvað við þessar ítölsku bensínstöðvar sem heillar mig. Í fyrsta lagi eru þetta helstu staðirnir sem enginn talar ensku og í öðru lagi erum við yfirleitt einu erlendu viðskiptavinirnir sem reyna að eiga önnur viðskipti á þessum sjoppum en að kaupa eldsneyti. Fyrirkomulagið við að kaupa sér kaffi og kannski samloku með og vatn er þannig að maður finnur til vatnið í kæliskáp, velur samlokuna sem maður vill kaupa og fá hitaða og reynir að ímynda sér hvernig heitið á henni er borið fram og svo veður maður á kassann. Þar borgar maður og fær kvittun, fer að einu borðinu og nefnir samlokuna – ein rifa gerð á miðann. Þegar samlokan er tilbúinn fer maður á annan stað á borðinu og réttir fram miðann og fær kaffið og önnur rifa gerð á kvittunina.

Oftast gengur þetta alveg prýðilega en maður verður samt að sleppa því að tryllast ef eitthvað er ekki rétt sem er afgreitt. Það er oftast manni sjálfum að kenna af því maður gat ekki gert sig skiljanlegan. Ekki reyna að fá þetta leiðrétt heldur kyngja þessu og reyna að gera betur næst. Varan er hvort eð er það góð. Þetta kann að virðast voða vitlaust allt saman en stór hluti ástæðunnar er að Ítalir drekka ekki kaffi til að skola niður brauðinu. Tveir algerlega aðskildir hlutir í þeirra biblíu.

Þegar við renndum af hraðbrautinni inn í Róm tókum við einhvers staðar ekki rétta beygju. En komumst þó aftur á rétt spor og færðumst nær miðjunni. Róm er bísna stór ef allt er talið. Leiðin lá meðfram ánni Tíber sem heitir á ítölsku Tevere. En þegar við áttum tiltölulega stutt eftir komum við að gatnamótum sem voru lokuð vegna framkvæmda og Google hafði ekki gert ráð fyrir því. Ekki um annað að ræða en að beygja til hægri og fara þannig út frá miðborginni aftur eða fara til vinstri og demba sér beint í miðjuna. Ég tók vinstri beygju og það var heillaráð því þá þekktum við fleiri kennileiti. Centro, centro, centro, það er lykilorðið.

Nú kom sér vel að vera á þetta minni bíl því við gátum leyft okkur að stöðva bílinn til að átta okkur á bestu leiðinni án þess að stífla alla borgina. Að auki vorum við að fara á sama hótel og við vorum á í fyrra þannig að umhverfið var kunnuglegt. Vandinn fólst hins vegar í því að sem bíllaus í fyrra vissum við ekkert hvaða götur voru einstefnugötur eða neitt í þeim dúr. Ég man ekki hvort ég hef nefnt það hér áður en það er lykilatriði áður en maður keyrir inn í borgir og bæi að vera ekki svangur. Og betra að vera á ferðinni að degi en kvöldi. Ég notaði tækifærið og benti Lindu á kosti leiðsögutölva í bíla – skaut því svona að í framhjáhlaupi eins og mig langaði ekkert sérstaklega í það en það gæti verið hentugt. Svona rússíbanaferðir eru samt dáldið spennandi.

Hótelið er í níðþröngri götu, Vicolo del Leonetto. Ég held að ekki sé til svona þröng gata á Íslandi. Alla vega ekki með nafni. Við komumst klakklaust að götunni og vinnumenn sem voru með bíl sinn inn í götuna færðu sig til svo við gætum komist inn. Þrátt fyrir þrengslin var nokkrum bílum lagt báðum megin við hana þar sem einhver smá skot var að finna. Speglarnir snertust og ég beið eftir því að þrengslin yrðu svo mikil að við kæmumst ekki út úr bílnum og þyrftum að bakka til baka. En þetta slapp.

Töskurnar út og ég lét lyklana í hendur bílageymslumanni í skotinu við hornið á hótelinu. Hall lifir örugglega góðu lífi á því að geyma bíla fyrir fólk eins og okkur. 40 evrur sólarhringurinn! En það er auðvitað rétta verðið fyrir báða aðila – eða þannig. Bíllinn í öruggri geymslu og laus við hann í þrjá daga. Það er hvort eð er engin bílastæði að hafa þar sem maður getur geymt bílinn í heilan dag.

Ástæðan fyrir því að við völdum þetta hótel aftur er afar einföld. Hotel Due Torri er lítið og kósí, pínulítið gamaldags, hreinlegt á afar góðum og kyrrlátum stað. Það er rétt við aðal verslunargöturnar, rétt hjá Piazza Navona torginu og Pantheon og stutt frá Péturskirkjunni og fimm mínútna gang að Spænsku tröppunum. Þjónustan öll mjög persónuleg. Konan sem rekur hótelið kemur gjarnan í morgunmatinn og ræðir við gesti og gefur góð ráð. Sumir gestanna eru komnir í tíunda skiptið á hótelið.

Við skutluðum töskunum inn og fórum svo út að rápa um borgina. Hitinn var um 35 gráður. Flestum finnst það meira en nóg. En það skiptir líka máli hvað maður er að gera. Í fyrsta lagi þarf maður að vera alltaf með vatn við hendina og svo verður maður líka að drekka það. Alltaf að panta vatn með víni. Það er glatað að ætla sér að svala sér eingöngu á bjór. Ég held því fram að espresso sé gott við þorsta en það gæti verið umdeilt. Ganga svo sem mest í skugga og vera undir sóltjaldi ef stoppað er til að fá sér eitthvað. Búðarráp í loftkældum verslunum er líka betri kostur en að skoða fornminjar undir beru lofti. Katakompurnar kæmu þó kannski helst til greina því þær eru neðanjarðar.

Með þetta í huga og verki er þetta bara alveg bærilegt. Ekki er verra að skreppa á hótelið um fjögur– eða fimmleytið og leggja sig því maður fer ekki út að borða fyrr en um níuleytið.

Við erum búin að skoða flest af þeim kennileitum sem við höfum áhuga á að skoða og ekki ástæða til að skoða aftur í bráð. Og þó, það kannski aðeins of gróf fullyrðing því það eru nokkrir staðir sem eru ekki í miðborginni sem við ætlum að kíkja á seinna. Það er til dæmis nýbúið að gera upp setrið sem Mussolini leigði fyrir eina líru á ári meðan hann var við völd og svo ætlum við að fara að kíkja á sextíu styttur sem sami maður lét gera til að hvetja þjóðina til líkamsræktar. Stytturnar eru dálítið fyrir utan miðborgina og eru þrátt fyrir að vera hreinræktaður sósíal-realismi gerðar eftir pöntun frá einræðisherranum, alveg sérstakt fyrirbrigði og mikilfenglegar svona í einum pakka. Þær verða örugglega á sínum stað í næstu ferð.

Í stað þess skruppum við yfir Tíber yfir í hverfi sem kallað er Trastevere sem útleggst „hinum megin við Tevere“. Jafnvel með það í huga að borða þarna um kvöldið. Þetta hverfi var hálfgert fátækrahverfi áður og margir listamenn hreiðruðu um sig þar. Nú morar þar allt af matsölustöðum og kaffihúsum og þar af leiðandi fólki. Við höfum borðað þarna í fyrri ferðum og fengið fínan mat. Hins vegar fannst okkur núna meira en áður komin dálítil þreyta í þetta víða. Viðskipti margra veitingastaðanna byggja meir og meir á ferðamönnunum og það er ekki góðs viti. Einhverjir eru greinilega ekki hrifnir af þessu og stóð utan á einu veitingahúsinu: „We are against war and turist menu!“. Við fengum okkur smá snarl á einni búllu þarna, eins konar djúpsteikta hrísgrjónabollu og ferlega vondan nafnlausan bjór á öðrum stað. En af því við vorum búin að rápa nóg og vorum of snemma í því til að borða kvöldmáltíð ákváðum við að láta þetta gott heita og lölluðum af stað í áttina að hótelinu. Fyrir þá sem eru að fara til Rómar í fyrsta skipti gæti verið gaman að kíkja á þetta hverfi, fá sér drykk um sexleytið og borða svo seinna þegar hverfið lifnar verulega við.

VIð gengum upp á hótel aftur í rólegheitum og hvíldum lúin bein. Einhvern tíma eftir klukkan átta trítluðum við svo aftur af stað og fórum yfir Navone torg sem var fullt af lífi. Við höfðum engan áhuga á að borða með hinum túristunum við torgið sjálft. Í námunda við torgið er nóg af öðrum stöðum sem eru áhugaverðir og verðið oftar en ekki hagstæðara. Við enduðum á Cul de Sac sem er í einni hliðargötunni. Fórum á þann stað í fyrra líka. Matseðillinn byggir á mat úr sveitunum í kringum Róm, einfaldur sveitamatur úr Laziohéraðinu. Vínseðillinn er á þykkt við símaskrá, meira en 1400 vín og flöskur upp um alla veggi. Meira en tuttugu vín er hægt að fá í glasavís og það gerir staðinn enn skemmtilegri.

Við byrjuðum á Prosecco meðan við guðuðum yfir mat– og vínseðlum. Fengum svo sveitapaté með trufflum saman sem forrétt. Forréttir eru oft það stórir að það er upplagt að deila þeim saman. Linda fékk sér svo rauða linsubaunasúpu sem bragðaðist fábærlega og þar á eftir kjúklingabaunarétt sem var líka mjög góður. Með þessu hvítvín sem heitir Coda di Volpe frá Terredora. Frábært hvítvín. Ég byrjaði á rómverskum pastarétt í amatricianasósu með panchetta (nokkurs konar beikon) og svo nautakjöt í sósu sem ég skrifaði eitthvað vitlaust niður. Rauðvín með mínum mat var frá Caccia al Piano og kallast Bolgheri Ruit Hora. Afbragð.

Annar dagur í Róm

Það er eitthvað við Róm sem heillar. Miðborgin hefur haldist svo til óbreytt í áratug eftir áratug. Aðeins ein ný bygging (Ara Pacis) hefur verið byggð þarna í tugi ára. Ef skoðaðar eru ítalskar bíómyndir frá árunum 1950 — 1970 sést að nánast ekkert hefur breyst. Ég er einmitt að fara að finna mér nokkar slíkar til að horfa á. Kannski Roman Holiday með Gregory Peck og Audrey Hepburn? Mér finnst alveg nóg að vera þarna. Maður þarf ekkert endilega að gera eitthvað sérstakt og spana út um borg og bý. Takturinn í borginni er bara eitthvað svo sérstakur og þægilegur.

Eitt af því sem við vorum með í huga að gera þennan dag var að rápa í nokkrar búðir – aðallega til að svekkja sig á slæmri stöðu krónunnar en ekki síður til að dást að frábærri hönnun hvert sem auga er litið, föt, húsbúnaður eða eitthvað annað smádót. Ég er til dæmis mjög veikur fyrir búðum sem selja penna og pappír. Linda skoðar allar skóbúðir nema þær sem selja fótlaga skó. Fötin byrja á skónum og enda á skónum er hennar kenning.

Áður en við hentum okkur í búðarrápið fórum við á sýningu í Museo dell’Ara Pacis á verkum hönnuðarins Jean Prouvé. Prouvé er einn af frumherjum í húsa– og húsgagnahönnun á fyrri helmingi 19. aldar, þegar ekki þurfti lengur að steypa járn til að móta það heldur var hægt að beygja það til. Gaman að sjá þetta þótt þetta sé ekki alveg manns stíll en sem sonur járnsmiðs og hafandi unnið með járnplötur ein fimm sumur á unglingsárum var gaman að sjá þetta. Linda vann líka á sínum tíma í Stálvík við að smíða skip.

Rétt hjá hótelinu römbuðum við líka á verslun sem selur vörur frá hönnuðum víðs vegar úr heiminum. Allt er endurunnið úr einhverju öðru. Til dæmis var þarna sófasett sem var gert úr traktorsdekkjum, veski og handtöskur úr bróderuðum veggmyndum, skúlptúr af fiski unnið úr hjólkoppum og þannig væri hægt að telja áfram endalaust. En þetta var allt mjög vandað og ekkert amatörklastur. Og búðin sjálf er mjög töff og flott eins og um merkjavöru væri að ræða. Búðin heitir RE(f)USE. Ég finn hvergi vefslóð á hana en þessi sýnir svipaða hluti.

Hitt sem við vorum búin að ákveða var að rölta um gamla gyðingahverfið eða Ghetto í Róm. Þetta er ekki gettó lengur og ekki margt sem minnir á gyðinga lengur þarna en þó stendur kosher á einstaka skilti. Hverfið hefur verið á uppleið á síðustu árum og nýjar og gamlar verslanir á víxl og trendí barir og veitingahús hafa verið að skjóta rótum þarna síðustu árin. Hverfið er aðeins eins og til hlés rétt fyrir utan mestu túristatraffíkina og það var gaman að rölta þarna um.

Við stoppuðum á einu kaffihúsinu, Cafe Tazze d’Oro og fengum okkur salat og bjór með. Espresso á eftir. Eitt af því sem gott er að vita þegar maður ferðast um Ítalíu er að mjög margir barir og kaffihús og jafnvel kjötverslanir selja mjög ódýran mat um hádegisbilið. Oft salöt, pastasalöt, anti pasti og ýmislegt létt fram til klukkan þrjú. Það er ekki svo auðvelt að átta sig á því hverjir eru með svona lagað og maður verður að hafa augun opin. Stundum sést í kjötbúð að það eru kannski tvö lítil borð og fjórir stóla. Þá er maður kominn á slóðina. Og ef borð eru úti á stétt sést náttúrulega ef einhver er að borða eitthvað gómsætt. Magaklukkan er allt öðruvísi stillt þarna en hjá þjóðunum í norður evrópu og best að aðlaga sig að henni strax. Það er pínlegt að sjá túristana sitja eina að borða í tómu veitingahúsi um sjöleytið. Auðvitað fór maður í gegnum þennan pakka sjálfur áður en maður áttaði sig á þessu.

Eftir smá hvíld á hótelinu seinna um daginn röltum við í leit að veitingahúsi. En fyrst fengum við okkur drykk á vínbar og eins og vanalega er eitthvert meðlæti borið fram með og fylgir með. Í þessu tilfelli fengum við okkur enn einu sinni Prosecco og litlar ristaðar brauðsneiðar, brucchetta með ýmsu áleggi var borið fram með.

Þegar við stóðum svo upp sáum við að við vorum við hliðina á einu af veitingahúsunum sem við höfðum í huga til að borða á um kvöldið. Það er ekki langt frá hótelinu, Maccheroni. Ég rakst á þennan stað á netinu og allt hljómaði frekar spennandi. Þegar við komum að var búið að taka frá öll borð utandyra en við fengum borð inni. Ástæðan fyrir þessum vinsældum var nokkuð augljós. Bráðskemmtilegur matseðill, ekki alveg hundrað prósent ítalskur og frábær vín húsins. Linda fékk sér kjúklingarétt, skemmtilega kryddaðan upp á franska vísu, tímían– og rósmarínríkt. Ég stóðst ekki mátið og fékk mér mjólkurlamb. Hvoru tveggja alveg hreint frábært.

Þriðji og síðasti dagur í Róm

Það var reyndar eitt í viðbót sem við höfðum ætlað að gera annan daginn. Það var að fara á listasafn sem við höfum tvisvar áður farið á. En það reyndist lokað í þetta skiptið. Þriðja daginn þrömmuðum við því upp í stóra Borghese garðinn en þar er annað safn, Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea eða Nútímalistasafnið. Í þetta fóru nokkrir klukkutímar því garðurinn er mjög stór og safnið líka. En það var alveg ómaksins virði.

Á safninu er fastasýning eldri verka eða frá 17. öld fram á fyrri hluta 19. aldar. Málverk og skúlptúrar eftir marga þekkta listamenn, en ekki mikið af heimsfrægum verkum. Enda er það ekki endilega það sem maður er að sækjast eftir. Er Mona Lisa svo mikið betra málverk en önnur? Mikið af verkum af mannlífinu á þessum tíma og risastór hrikaleg málverk af frægum orustum. Ég punktaði niður hjá mér nokkur af nöfnunum og komst að því á Wikipedia seinna um kvöldið að Ítalir höfðu oftar en ekki tapað í þessum orustum sem málverkin sýndu. Það er furðu stutt síðan sumar þessar orustur voru háðar, 150 — 200 ár, en hafa verður í huga að sameinuð Ítalía eins og við þekkjum hana í dag er ekki nema rétt 150 ára gömul.

Þá voru líka nokkrir stórir salir sem sýndu verk frá upphafi 19. aldar fram á þennan dag. Það höfðar miklu meira til mín reyndar en gamla dótið. Þar var skemmtilegast fannst mér að sjá þann hluta sem helgaður var teikningum og gaf meðal annars að líta teikningu eftir Sol Lewitt sem var svona tíu metrar á hæð og tólf að breidd. Teiknuð beint á vegginn í safninu. Ekki má svo gleyma að safnið á óvenju gott safn af verkum Duchamp, sem var feykilega gaman að sjá svona með berum augum. Slóðir um Duchamp eru hér og hér.

Um kvöldið fórum við svo enn inn að svæðinu í kringum Navona og settumst á pínulítið veitingahús sem heitir Ristorante La Tavernetta á Via degli spagnoli 48. Við fengum okkur að venju Procecco til að byrja með og anti pasti sem við skiptum milli okkar. Linda fékk Pino Grigio hvítvínið sitt í karöflu en rauðvínið mitt kom í dvergflöskum. Svona eins og í flugvélum! En það var afar gott engu að síður, Chiantivín sem heitir Melini. Í þetta skiptið dembdum við okkur í sjávarréttapasta. Ekki seinna vænna. Spaghetti með risarækjum, humar og zucchini lenti á Lindu diski og Spaghetti a la Frutti di Mare á mínum. Hvoru tveggja í tómatgumsi. Rosalega gott vægast sagt. Espresso á eftir (n.b. reyndar ekki sniðugt rétt fyrir svefninn).

Ég er mikill aðdáandi fisks + pasta og var afar sáttur við að ljúka Rómaráfanganum með þessum mat. Sömuleiðis er fyrir mína parta minningin um góðan mat og listir samofin góðri ferð og er það sem ég man oftast best eftir. Þá er næst að koma sér yfir til Úmbríu – og breyta kannski vefslóðinni í foodandfonts.is?

Um ellefu leytið vorum við tilbúin að leggja í hann og bíllinn okkar var sóttur í bílageymsluna. Vegalengdin til Montalcino er tæplega 300 kílómetrar. Við höfðum nægan tíma. Það er áberandi minni umferð en fyrir ári síðan og ekki laust við að ekið sé hægar. Það segir tilfinningin að minnsta kosti. Kreppan?

Við stoppuðum á Autogrill, þjóðvegasjoppu, svo ég gæti keypt mér rakvél en auðvitað hafði hún orðið fyrir valinu yfir hluti til að gleyma að taka með. Einn espresso þar. Autogrillið klikkar ekki.

Við notumst við vegakort og útprentarnir af Google til að rata og ég man ekki eftir að það hafi nokkurn tíma gengið eitthvað brösuglega. Oft er það þó þannig að maður hittir ekki á í fyrstu umferð en svo gengur þetta alltaf upp á endanum. Við höfum svo sem hugleitt að fá okkur Garmin GPS vegatölvu en það hefur ekki enn orðið af því. Eins og til dæmis með hótelið í Montalcino. Við ókum í gegnum bæinn einu sinni en í annarri umferð sáum við réttu götunöfnin og þá strax hótelið sem við höfðum ekið framhjá í fyrri umferð. Fímmtán mínútna seinkun telst ekki mikið.

Montalcino er einn af frægustu vínbæjum Ítalíu. Aðalvín staðarins, Brunello di Montalcino leikur aðalhlutverkið á flest öllum skiltum og vínseðlum hérna. Bærinn stendur á stórri og brattri hæð og eru göturnar efitr því. Aðalgöturnar liggja þó nokkuð lárétt og hótelið okkar, Il Giglio stendur við eina af þeim. Þótt Montalcino sé einn af þessum punktum sem ferðamenn rekast inn á er samt rólegt yfir bænum. Flestir ferðamenn láta sér nægja að kíkja við dagsstund. Við heimsóttum bæinn fyrir tveimur árum þegar við leigðum íbúð rétt fyrir norðan Siena. Þannig að við vissum nokkuð að hverju við gengjum.

Hótelið, Il Giglio, er lítið, aðeins tíu herbergi eða svo. Okkar herbergi er sennilega með þeim minnstu á hótelinu en það er líka eina herbergið sem hefur svalir. Hægt er að borða á hótelinu öll kvöld nema þriðjudagskvöld. Við ákváðum að nýta okkur það fyrsta kvöldið og létum hjónin sem reka hótelið vita af því í tíma. Við röltum því næst um bæinn og settumst svo niður við eitt torgið og fengum okkur snarl og kaffi. Að því loknu var tekin prufa af Brunello. Hitinn þægilegur eða um 32 gráður og sól.

Rétt fyrir átta fórum við niður á veitingastað hótelsins. Það var slangur af fólki sennilega þó eingöngu hótelgestir. Matseðillinn er mjög spennandi miðað við þá litlu ítölskukunnáttu sem við búum yfir og verðið ekki hátt en við vissum samt ekki á hverju við gætum átt von á. Þjónninn útskýrði og þýddi það sem upp á vantaði og við pöntuðum. Á meðan við biðum fengum við okkur Prosecco.

Þá byrjuðu réttirnir að koma. Dýðleg veisla. Til að byrja með fengum við Ferro in Lardo, eða soðin speltgrjón pökkuð inn í næfurþunnan pakka úr svínafitu. Fitan er af sérstökum svörtum svínum með hvítar herðar héðan úr sveitinni. Hins vegar tagliatelli með porcini sveppum. Og aðalréttirnir villisvínagúllas með pólentu og rósmarín og hins vegar andabringa í Brunellosósu. Allt saman meiri háttar réttir. Í eftirrétt fengum við jarðaberjaricottafrauð með hvítsúkkulaðispænum, hæfilega sætt og hæfilega mikið. Og espresso þar á eftir. Topp eldamennska og þjónustan pottþétt.

Með þessu öllu var drukkið Brunello að sjálfsögðu, La Gerla 2003 (nafnið kemur af bastkörfunni sem víntínslumenn bera á bakinu), eitt glas af Rosso di Montalcino til samanburðar og einnig hvítvín frá San Gimigniano. La Gerla er með því besta Brunello sem ég hef fengið fram að þessu (enda kostar það í vínbúðunum hérna um 35 evrur). Djúpt og þroskað vín og ilmurinn og bragðið er eins og að gleypa bústólpann með öllu. Verðið var ekki að skemma fyrir heldur.

Annar dagur í Montalcino

Við settum í okkur morgunverð á hótelinu. Einfalt en gott. Svo röltum við aðeins um bæinn. Við vorum hérna fyrir tveimur árum dagsstund svo þetta er svo sem ekki ókunnuglegt. Þó er alltaf eitthvað sem maður hefur ekki séð áður. En við erum kannski heldur ekki þessir dæmigerðu túristar sem verða að sjá allt sem stendur í bæklingunum og ná því á nokkrum tímum.

Um hádegið settumst við á svalirnar á hótelherberginu okkar en af þeim er frábært útsýni yfir sveitina í kring. Eins og ég kom inn á áður finnst okkur vera aðeins minna af ferðamönnum á sveimi þetta árið. Maður heyrir varla talaða þýsku, aðeins hollensku en langflestir ferðamenn virðast vera frá Bandaríkjunum.

Seinni partinn ákváðum við að taka smá rúnt á bílnum út í sveit. Til að byrja með skutluðumst við til Pienza sem er svona 50 km í austurátt. Pienza er ákaflega fallegur smábær en eins og verða vill er hann orðinn andsettur af túrisma. Minnjagripaverslanir, verðlag á veitingum allt sem því fylgir taka of mikinn toll af sjarma bæjarins. Einhvern veginn langar mann ekkert til að vera fram á kvöld.

En engu að síður og það verður ekki tekið af Pienza að bærinn er fallegur. Stendur á fallegri hæð með útsýni í allar áttir. Aðal kirkjan er í miðaldastíl og leifar af gömlum máðurm freskum á veggjunum og er alveg þess virði að skoða þær.

Eftir þetta komum við í bæ sem kallaður er Bagni Termi eða heit böð í einfaldri þýðingu. Þetta er smá húsakjarni sem snýst um heitar lindir sem nýttar hafa verið til baða frá örófi alda. Bærinn er við gömlu leiðina til Rómar og hefur væntanlega verið kærkomið að stoppa þarna og skutla sér í bað. Við vorum þarna akkúrat yfir miðjan daginn þannig að allt var með dauðara móti en um fimmleytið þegar við vorum að búa okkur til farar var aðeins að lifna yfir staðnum.

Að þessu loknu ókum við næstum til Montalcino aftur en svo smeygðum við framhjá og út í sveitina suð-vestan meginn yfir í smábæ sem heitir S’Angelo in Colle. Enn ein hæðin og enn einn miðaldabærinn. Við römbuðum um bæinn og veltum því fyrir okkur við hvað við ættum eiginlega að vinna ef við byggjum þarna. Á endanum borðuðum við á öðrum af tveimur veitingastöðum bæjarins, Il Leccio.

Aldrei þessu vant ákváðum við að borða inni á staðnum því það var all hvasst og hitinn varla nógur til að njóta þess að borða utandyra. Il Leccio er flottur staður að innan og allt mjög snyrtilegt. Matseðilinn leit líka vel út og verð alveg í hófi. Byrjuðum á glasi af Prosecco sem er þurrt ítalskt freyðivín. Mig blóðlangaði í Fiorentina steikina. Bisteca Fiorentina er nokkurs konar t-bone steik af tilteknum beljuhóp í Toskana sem eyða deginum í dal í Chianti héraði, minnir mig. Þessi samsetning, plús matseldin, gerir þetta kjöt ferkar dýrt og verðið á matseðlunum er yfirleitt tilgreint pr. 100 gr. En það er nú það minnsta. Vandamálið er að svona þverskorin t-bone af þessum gripum gerist ekki minni en 600 gr og algengara er að ein svona steik sé einhvers staðar á bilinu 800 — 1.500 gr. Þannig að ekki fékk ég steikina. Maður þarf að hafa með sér afkastamikinn aðstoðarmann ætli maður í þetta dæmi.

Ég sættist við að fá strimlaða steik í svipuðum dúr og skammt sem væri líklegra að ég myndi torga. Líklega var þetta rib-eye sem ég fékk. Eina sem er haft með er rúkkola og parmesanostur. Linda fékk sér canneloni fyllt með ricotta osti og spínati sem bragðaðist einnig mjög vel. Á undan þessu fengum við bakka með anti pasti frá Toskana. Ég er reyndar búinn að fá dálitla leið á þessum forrétti eins og hann er oftast afgreiddur. En í þetta skipti var sköpunargleðin látin vaða á súðum sem gerði þetta að mesta hnossgæti. Djúpsteikt zucchini, linsubaunastappa með tómötum, brauð á grillaðri papriku, carpacio með parmesan og sætu balsamik og hráskinka með melónu svo fátt eitt sé nefnt.

Að sjálfsögðu var haft Brunello með þessu og Linda fékk hvítvín sem einnig smakkaðist ágætlega.

Þriðji dagur í Montalcino

Við hefðumi viljað borða aftur á hótelinu en þau hjónin taka sér eitt fríkvöld í viku og það er akkúrat í kvöld. En við erum með augastað á osteríu fyrir kvöldið svo ég er því alveg pollrólegur.

Dagurinn fór meira og minna í rólegheit. Kaffihús um miðjan daginn og ísbúð heimsótt. Margar vínbúiðir eru í þorpinu og boðið upp á smakk ef menn vilja. Náttúrulega fer fólk varla inn til að smakka nema í þeim tilgangi að kaupa vín. Við nennum ekki að rogast með flöskur heim til Íslands þannig að við slepptum þessu þótt freistandi væri. Keyptum þó eina Prosecco sem við gæddum okkur á á fyrrnefndum svölum á herberginu.

Um hálf átta fórum við á Osteria di Porta Al Cassero sem er ofarlega á þorpshæðinni. Osteria eru oftast frekar lítil veitingahús og oftast er eigandinn sem vinnur þarna og eiginkona hans gjarnan líka og oft stálpuðustu börnin. Matseðillinn oftast staðbundinn. Eflaust fleiri útgáfur af þessu en þetta er svona eins og ég upplifi osteríurnar. Þessi ostería er opin um hádegið og fram til klukkan þrjú og svo aftur hálf átta til hálf tíu. Fljótlega eftir að við komum fylltist húsið af gestum. Maturinn var hinn ágætasti. Kjúklingabaunasúpa með brauðmolum í, Pici (býantsþykkt pasta) í tómatsósu hússins, salsicci pylsa með hvítum baunum og steikt kanína með salati. Sósusullið sem kanínan var í var frábær samsuða af soði, olíu, lárvíðarlaufi, timian og rósmarín, lauk, hvítlauk og röspuðum gulrótum. Maður þarf að herma eftir þessu þegar heim kemur.

Nú er ég lentur í sumarfríi. Og enn eina ferðina er það Ítalía. Líklega er þetta í níunda skipti sem við förum til Ítalíu. Ég ætla að skrá ferðina niður eftir því sem tími gefst til en það hefur oftast reynst þrautin þyngri. Oftast er ekki mikill tími aflögu til skrifta og internetsambandið getur verið svona og svona.

Ferðin hófst með flugi frá Keflavík til Mílanó. Einn kosturinn við þessa flugferð var sá að flugið var ekki fyrr en klukkan 10 að morgni. Þá þurfti maður ekki að fara á fætur um miðja nótt til þess að koma í tæka tíð á flugvöllinn. Reyndar eru ferðalög með flugvélum í seinni tíð farin að taka allt of langan tíma þrátt fyrir flýtiinnskráningar á flugvöllunum. Öryggisskoðanir sjá til þess. En það þýðir víst lítið að kvarta yfir því. Engu að síður verður þetta til þess að megnið af dögunum sem flugið á sér stað fer í það sjálft þótt flugferðin, eins og þessi, taki ekki nema fjóra tíma. Eini ljósi punkturinn við þetta er kaffið og flatkakan hjá Kaffitári á flugvellinum.

Þegar við lentum í Mílano örkuðum við yfir á bílaleigu Avis til þess að sækja bílaleigubílinn. Við höfðum pantað Volkswagen Passat Station, því fyrir liggur nokkur akstur næstu tvær vikurnar og við viljum hafa þetta dáldið þægilegt. En sölumaðurinn var snjall. Hann hefur eflaust séð eftir svona stórum bíl í okkur og bauð okkur í stað þess að fá Mercedes Bens A… eitthvað, sem er talsvert minni bíll. En hann tekur samt alveg töskurnar tvær og er dísil drifinn og að auki sjálfskiptur. Hann beitti líka fyrir sig að þar sem við ætluðum að heimsækja nokkrar borgir værum við líka í betri aðstöðu varðandi bílastæði. Þessu boði varð ekki hafnað og við sjáum ekki eftir því. Sem milligjöf setti hann vegaskattinn þannig að við megum vel við una.

Nú var brunað rúmlega klukkutíma leið til Parma. Parma? Jú, við hugsuðum þetta þannig að við þyrftum einhvern stað á leiðinni til Montalcino í Toskana héraði til að gista á í stað þess að keyra í einum áfanga alla leið og koma þangað seint að kvöldi í myrkri. Við höfum reynslu af því að það er ekki góð blanda. Í stað þess förum við þessa styttri leið til að byrja með og getum notið þess í botn sem er á hverjum stað.

Hótelið heitir Hotel Torino og er alveg í hjarta gamla bæjarins einkar vel staðsett. Hvert sem litið er eru veitingastaðir af öllum stærðum og gerðum. Fínar búðir allt í kring líka en þær voru allar búnar að loka þegar við komum. Áberandi hve fáir útlenskir ferðamenn eru á ferli nema rétt inni á hótelunum. Parma er sem sagt ekki ein af þessum frægu ferðamannastöðum og er helst heimsótt af öðrum Ítölum. Þetta setur nokkuð annan brag á borgina og skemmtilegri.

Við vorum í raun ekkert búin að kynna okkur við hverju væri að búast í Parma og því kom borgin skemmtilega á óvart. Falleg, þrifaleg og blómstrandi mannlíf hvert sem auga er litið. Einhvern veginn hafði ég frekar ímyndað mér iðnaðarborg sem hún reyndar er fyrir utan gömlu borgina, en Parma hefur lengst af verið í þungamiðju mjólkuriðnaðarins. Parmesan, Parmalait.

Um níuleytið smelltum við okkur eitt af veitingahúsunum í nágrenni hótelsins, Ristotante La Forchetta. Einfaldir réttir voru í boði en frábærlega góðir. Meðal annars uppásnúið pasta með hráskinku og aspas og hnausþykkt spaghetti ghitara eða gítar pasta sem heitir það því það er skorið með grönnum strengjum. Með því voru venusarskeljar og eitthvert annað fiskmeti og pesto.

Hvítvín úr nágrenninnu var svo drukkið með. Afskaplega ferskt og ljúffengt með þessu. Blanda úr Sauvignion og Malvasia þrúgum og heitir A’S Arturos.

Þá er það Róm sem allir verða að sjá áður en þeir deyja. Við vorum í tæpa viku í Róm fyrir fjórum árum, þá í byrjun október. Þannig að við erum búin að skoða flestar af þeim minjum og byggingum sem við höfum áhuga á að kynnast. Þó alls ekki allar. En það sem hefur staðið í tvö þúsund ár eða meira er ekki alveg á leiðinni burt, svo margt af þessu má bíða um stund.

Við byrjuðum á því að skila af okkur bílnum úti á flugvelli og tókum svo lest inn í borgina. Róm virkar bara sem mjög róleg miðað við Napólí. Og ekki er verra að hótelið okkar Hotel Due Torre er í þröngri götu sem er afskaplega róleg en sem áður erum við alveg í þungamiðjunni, rétt við Piazza Augusto Imperatore, torg Ágústínusar keisara. Örstutt ganga hvert sem er.

Það er dálítið annað að koma svona að sumri til. Meira af túristum og miklu meira af veitinga– og kaffihúsum sem eru með borð úti á sétt eða götu. Hitinn, 32–34 gráður sem er búinn að vera mest allan tímann virkar heldur hærri í Róm og oft betra að ganga um borgina í skugga húsanna.

Rétt hjá hótelinu eru aðal verslunargötur Rómaborgar, þessar með dýru merkjavörunum ásamt mörgum í settlegri verðflokkum. Ég er einn af þeim sem finnst ekkert leiðinlegt að rápa í búðir (finnst oft gaman að fara í Bónus sem dæmi). Í svona búðum má fyrir utan vörurnar sjá flotta hönnun á búðunum sjálfum, uppstillingum og þess háttar. Nýja Burbury’s búðin er til dæmis algert meistaraverk í þessum efnum og gaman að skoða hana. Fötin þar, sem eru ekki lengur bara köflótt, voru hins vegar talsvert fyrir ofan mína greiðslugetu.

Á kvöldin fórum við á ágæt veitingahús og skemmtileg. Það sem bar eiginlega hæst er smá veitingahús og vínbar sem heitir Cul De Sac. Þar er afar þröngt og setið á grjóthörðum trébekkjum. Maturinn var hins vegar alveg afbragð. Við byrjuðum á að fá okkur saman bændakæfu með trufflum. Á eftir komu annars vegar rauðlinsubaunasúpa og hins vegar pasta með Síkileyjarsósu. Og á eftir fórum við í fyllt vínblöð og saltfisk með zucchini.
Vínlistinn var ógurlegur og tók því ekki að byrja á að lesa hann. Vín úr öllum heimshornum en mest þó frá Ítalíu og Frakklandi. Við unnum í litla vínlistanum sem samanstóð af rauð– og hvítvínum frá flestum sýslum Ítalíu — afgreitt í glasavís. Ef maður bað um hvítvín sem var ekki búið að opna var flaskan tekin og sett í kæli þar til hún náði réttu hitastigi. Vínin sem við smökkuðum voru alls fimm allt frá Tíról suður til Lazio og vestur til Sardiníu.

Eitt af því sem við reynum oftast að gera þegar við erum á faraldsfæti er að fara á listsýningar. Það er að segja ef eitthvað verulega spennandi er í boði. Og það átti við núna. Í fyrsta lagi fórum við á listasafn sem heitir Scuderie del Quirinale. Þar var í gangi skúlptúrsýning og byggingamódel ásamt heimildarmynd — allt um sama manninn, arkitektinn og listamanninn Santiago Calatrava. Þetta er frábær sýning og ekki síst heimildarmyndin sem sýnir á mjög einfaldan og skýran hátt samhengið milli listaverka hans og bygginganna sem hann teiknar. Það vill svo til að hér á font.is er mynd af brú sem hann teiknaði fyrir Buenos Aires. Við höfðum ekki hugmynd um að Calatrava hefði teiknað þessa brú þegar ég setti myndina inn.

Rétt hjá hótelinu okkar er nýtt safn og sýningarsalur sem heitir Museo dell’Ara Pacis. Safnhlutinn snýst um altari sem þingmenn Senatsins gáfu Ágústínusi keisara þegar hann kom heim úr herför til Gallíu. Í kjallaranum er föst sýning sem útskýrir allt um þetta altari og uppgröft þess.

Í sýningarsölunum var hins vegar búið að setja upp frábæra sýningu á ævistarfi tískuhönnuðarins Valentino. Ég man ekki eftir að hafa séð flottar uppsetta sýningu í seinni tíð. Ég giska varlega á að það hafi verið um 500 gínur klæðum príddar þarna inni, raðað eftir mismunandi þema í salina.


Svartir kjólar, hvítir kjólar, rauðir kjólar, kjólar á frægar konur og svo framvegis. Við innganginn hengu 30 gínur á hvorum vegg með sýnishornum af kjólum sem kynntir höfðu verið á hátískusýningum vor og haust frá 1970 til þessa dags. Hreint magnað.

Ég læt þetta vera lokapunktinn á þessari ferðasögu og fer að snúa mér að því að skrifa um aðra hluti.

Hótelið í Napólí heitir Hotel Caravaggio. Þetta er alveg príðishótel á okkar mælikvarða en við erum svo sem ekkert kresin. Státar fjórum stjörnum. Ég skil nú ekki alveg þessa stjörnugjöf á hótelum, en mig minnir að fjórða stjarnan sé fyrir míníbarinn. Ég vildi nú frekar hafa tóman kæliskáp til afnota.

Morgunverðurinn er í þessum ítalska anda og helsti munurinn hér er að kaffið er lagað í stórri kaffihúsavél frammi við barinn og er betra en gengur og gerist á hótelum á Ítalíu. Ég hef aldrei skilið af hverju er ekki lagað almennilegt kaffi á hótelum á Ítalíu í þessu mikla kaffilandi.

Eftir morgunmatinn fórum við að spássera um þennan gamla borgarhluta. Reyndar var stefnan tekin í suð-vestur hlutann þar sem við vissum af aðaltorgi bæjarins, Piazza del Plebiscito. Þetta torg er gríðarlega stórt og það með byggingunni sem sést á myndinni minnir óneitanlega á Péturskirkjutorgið í Róm. Við marseruðum þarna um nágrennið og skoðuðum. Talsvert bar á fólki sem var ýmist að koma úr eða fara í kirkju til að gifta sig enda er 07.07.07 dagurinn í dag. Auðvelt að muna það í framtíðinni.

Við rákumst á nokkar áhugaverðar búðir til að kíkja á og flotta yfirbyggða verslunarmiðstöð, ekki ósvipuð og er í Mílanó. Við borðuðum svo þarna rétt við torgið á stað sem heitir Rossopomadoro. Alveg dýrindis fiskmáltíð. Heill smáfiskur afar ljótur en fínn á bragðið. Ég rissaði í rælni mynd af fiskinum á servíettu og þegar við vorum að ganga frá staðnum sá ég að starfsfólkið hljóp með servíettuna sín á milli að sýna hvort öðru – og hlægja.

Búðirnar voru í þann mund að loka síðdegislokunina þegar við röltum af stað og við tókum aðra leið til baka og gáfum okkur góðan tíma. Ég smellti nokkrum myndum af glæsilegu veggjakroti, bara sem sýnishorni og eins mynd af dæmigerðri bílhlið í Napólí.

Um kvöldið gengum við svo götuna okkar innan um Napólíbúana og borðuðum svo á sama stað og kvöldið áður. Ágætis matur og ég fékk mér meðal annars aðra pizzu. Í þetta skiptið með hráskinku og mozzarellaosti. Ekki síðri en sú sem ég fékk í gær og ekki spillti fyrir húsvínið sem þeir buðu upp á.

Við kvöddum Amalfí um níuleytið í morgun. Við erum algerlega búin að taka staðinn í sátt.

Þótt hann kraumi af ferðamönnum á daginn, bæði á ströndinni og í bænum sjálfum léttist mjög straumurinn um og eftir sex – sjö á kvöldin. Það er allt morandi í litlum veitinga– og kaffihúsum inni í þröngum götum. Eins finnst manni þetta ekki vera eins mikil ferðamannagildra þegar meira en helmingur ferðamannanna er ítalskur. Okkur finnst nefnilega stór munur á því að vera ein af mörg hundruð eins túristum eða vera svona eins og í Little Britain, “the only gay in the village”. Vona að þetta misskiljist ekki.

En nú er að koma sér til Napólí. Upphaflega höfðum við ætlað að kíkja til Pompei frá Amalfi en af því að strandleiðin er svo seinfarin ákváðum við að koma frekar þar við á leiðinni til Napólí. Pompei er ekki nema svona tuttugu kílómetra frá Napólí svo þetta er alveg upplagt.
Pompei (Pompeii) er einn af þessum skyldustöðum sem maður verður að fara til ef maður er í nágrenninu. Og vissulega er þetta nokkuð stórfenglegt. Hluti af heilli borg, sennilega svona fjórir ferkílómetrar, grafinn upp og birtist manni nánast eins og hún var fyrir daginn örlagaríka árið 79 e. kr. Það er enn verið að vinna þarna að uppgreftri og rannsóknum. Við stoppuðum í tvo tíma þarna og gengum um svæðið. Það er ekki erfitt að týna áttum þarna en einfaldast var að elta einhvern af hópunum sem voru þarna til þess að sjá hvað væri athyglisverðast.

Við borðuðum svo á ómerkilegum veitingastað fyrir framan útganginn. Staðurinn hefur viðurværi sitt af túristum eins og okkur. Eigandinn er mest úti á bílastæðinu að veiða inn gesti. Hann átti eiginlega inni hjá okkur að við borðuðum þar því hann tók á móti okkur þarna á bílastæðinu og rétti okkur lítið kort af Pompei og merkti inn hvar það helsta væri að sjá. „ … and here are the dead people. And when you are finished, here is my restaurant …“ En matur er matur og nauðsynlegt að fara í svona gildrur af og til og láta brennimerkja sig.

Ferðin inn í Napólí alveg að hótelinu gekk ótrúlega vel. Vissulega dálítil rússíbanaferð því umferðin í Napólí er sennilega sú sem menn hafa í huga þegar talað er um að Ítalir keyri eins og brjálaðir. Þetta er nefnilega í fyrsta skiptið sem við upplifum eitthvað í þá áttina. Rauð ljós virðast hafa eins konar biðskyldumerkingu og máluðu strikin á götunum enga merkingu. Tveggja akgreina götur taka í það minnsta þrjá bíla samhliða og ef einhver ákveður að bíða á rauðu ljósi er næsta víst að svona tveir til þrír troðist fram fyrir hann, svona hálfa leiðina yfir götuna. Ekki mikið flautað samt. Það hefur sennilega misst merkinguna líka.

Best er að taka bara þátt í þessu fjöri og hegða sér eins og þeir og maður kemst fljótt upp á lagið. Umferðin er eins og keppni í free-style dansi og það þýðir ekkert að fara á taugum, því þá tapar maður keppninni.

Við komumst klakklaust að hótelinu, Hotel Caravaggio, sem er í gamla hverfinu í Napólí. Skutluðum töskunum inn og Linda sá um að skrá okkur inn meðan ég fór með starfsmanni hótelsins, sem ættaður er frá Fílabeinsströndinni, með bílinn í bílageymslu. Bílageymslur eru rífandi bisness í Napólí, því ekki er óhætt að geyma bílana á stæðum í þessum níðþröngu götum. Ef bíllinn er ekki rispaður eða beyglaður eftir nóttina eru mestar líkur á það hann séu einfaldlega ekki á stæðinu þegar maður ætlar að nota hann næst.

Hvað sem því líður er Napólí stórkostleg borg. Hún er að springa af orku og lífi en er jafnframt skítug og sóðaleg. Strax kom upp í hugann frægt og langvinnt verkfall sorphirðumanna og það hvarflaði að manni hvort það stæði yfir enn. Öllu er hent á götuna og gangstéttar en þeir mega þó eiga það að stéttarnar eru ekki útspýttar í hrákum eins og heima og mun minna af tyggjóklessum.

Þröngu göturnar í söguhverfinu eru eins og úr gamalli ítalskri bíómynd, þvottur alls staðar hangandi yfir götum og ungir sem aldnir hanga líka á götunum. Á kvöldin þegar fer að dimma fyllast göturnar af fólki. Margir safnast fyrir framan pizzustaðina að ná í kvöldmatinn. Hvergi höfum við séð eins marga pizzustaði samankomna. Veitingahúsin leggja líka mikið upp úr pizzunum og þær eru líka afbragðsgóðar.

Yfir göturnar eru strektir bláir og hvítir plastborðar, litir Napólíborgar. Þetta er stolt fólk. Víða eru á veggjunum myndir af dýrlingum og logandi kerti. Á tveimur stöðum var stillt saman mynd af síðasta páfa sem var í miklum metum og Maradonna knattspyrnumanni sem lék um tíma með liði Napoli. Það er rífandi stemmning yfir borginni.

Við borðuðum um kvöldið á útiveitingastað ekki langt frá hótelinu, við sömu götu. Við smökkuðum hitt og þetta og ég fékk bestu pizzu sem ég hef smakkað. Þeir kunna vel til verka í þeim efnum.

Þetta er síðasti dagurinn okkar á Amalfiströndinni og við ákváðum að gera sem allra minnst í dag. Linda kom sér fyrir á ströndinni en ég vappaði á kaffihús og að því loknu á netkaffið.

Mér hafði ekki gefist tími til þess að láta Google skrifa upp fyrir okkur leiðina að hótelinu í Napólí sem við erum að fara á morgun og við erum ekki heldur með kort af Napólí. Ég hafði haft veika von um að geta verið í netsambandi á minni tölvu í Amalfi, en sú von brást. Á netkaffinu voru eingöngu pc tölvur sem var svo sem ekki mikil fyrirstaða. En það sem verra var er að ég gat ekki með nokkru móti fengið tölvuna til þess að gefa mér uppskriftina að akstursleiðina á ensku — aðeins ítölsku.

Starfsmaður á netkaffinu reyndi að hjálpa mér við að leysa þetta en niðurstaðan var sú að ég sat uppi með lýsinguna í 42 liðum á ítölsku. Ég þekkti nokkur orðanna eins og hægri og vinstri og við ákváðum að láta bara reyna á þetta daginn eftir.

Annað sem gerðist var að Michael hringdi rétt áður en við fórum út af hótelinu og mér létti mikið við það. Ég var nefnilega farinn að halda að ég hefði klúðrað fyrirhuguðu stefnumóti okkar, en ég hafði ekkert heyrt í honum frá því nokkrum dögum áður en við lögðum af stað til Ítalíu. En það var sem sagt allt í lagi og hann var búinn að finna út hvar veitingahúsið væri sem ég hafði sent honum upplýsingar um.

Rúmlega sjö um kvöldið hittum við þau hjón, Michael og Monica. Ég var þá áður búinn að fresta borðinu til hálf níu svo við gætum aðeins sýnt þeim Amalfi bæinn og sest niður til að spjalla. Við bárum saman bækur okkkar og skiptumst á ferðasögum. Ræddum svo um heima og geima. Það er ekki komið að tómum kofunum hjá Michael og ótrúlegt hve þau bæði eru vel inni í ótrúlegustu málum. Við löbbuðum síðan yfir á veitingastaðinn sem heitir Eolo og var valinn eiginlega alveg af handahófi — og þó ekki.

Michael og Monica gistu í Praiano og hugmyndin hjá mér var að finna stað sem væri sem næst miðja vegu milli okkar. Google sýndi að staðurinn væri svona einn þriðja af vegalengdinni til Praiano og mér fannst að það hlyti að vera ásættanlegt. Michael fletti þessu upp á GPS tæki held ég og fékk sömu niðurstöðu. Þess vegna brá mér heldur í brún einn daginn þegar ég sat niðri á strönd og sá að staðurinn var ekki nema svona hundrað metra fyrir austan inngönguportið inn í Amalfi.

En þetta gekk allt saman upp og við vorum í góðu yfirlæti á þessum líka fína stað Eolo, eins og ég nefndi. Talsvert flottari en við erum vön að stunda en það var í raun bara tilviljum. Staðurinn var valinn á allt öðrum forsendum. Veitingastaðurinn er á annarri hæð en með svölum og við fengum einmitt borð á þeim með útsýni yfir höfnina. Ekki amalegt.

Vínseðillinn var álíka þykkur og símaskrá og það hefði tekið óratíma að kynna sér hann til fullnustu. Við völdum okkur flösku af hvítvíni frá Amalfí ströndinni sem ég gleymdi að skrifa niður – eða það var eiginlega þannig að ég sá minnst af flöskunni því þjónninn hellti alltaf í glösin. Reyndar voru margir þjónar að stússast í kringum okkur um kvöldið en þó alltaf án þess að vera að kássast upp á okkur. Maturinn var heldur ekkert slor þótt úr sjó væri.

Humar með exótískum sósum og skelfiskur, smokkfiskur og ravioli; risotto með humri og hvað eina. Ég læt vera að telja þetta nákvæmlega upp en birti frekar smá sýnishorn.

Við Linda erum ekki mikið fyrir að fara á svokallaðar turist attractions. Við höfum því ekki enn komið til Feneyja þótt það sé enn á dagskrá eða séð Ufizi safnið í Flórens þótt við höfum margoft komið til þeirrar borgar. Við þolum ekki biðraðir og við þolum ekki smalamennskuna sem er í gangi með ferðamenn. En það er þó sumt sem maður hreinlega verður að fórna sér í sérstaklega þegar líkurnar eru hverfandi á því að maður komi aftur á staðinn.

Þannig er með Capri. Það er búið að mæra þessa eyju svo mikið í gegnum tíðina að maður stendur milli vonar og ótta um það hvort það sem sungið var um eða ritað um eyjuna standist enn eða hvort það sé allt farið fyrir bí og menn streymi þarna út til þess að upplifa eitthvað sem löngu er horfið.

En sem sagt, við létum hafa okkur út í að sigla í rúmlega klukkutíma til Caprí til þess að geta sagt að við höfum verið þar og til þess að geta vottað um að þetta sé alveg hreint frábært eða aðeins hjómur af liðinni tíð.

Það er í það minnsta okkar mat að það síðarnefnda eigi við. Fræga fólkið er löngu farið en einstaka ríkur rennir snekkju að bryggju, sennilega í þeirri von að einhver Graham Green verði á veitingahúsinu um kvöldið eða eitthvað gerist sem menn sáu í svart hvítri bíómynd frá fimmtíu og eitthvað.

Það vantar ekkert upp á fegurð eyjarinnar og það má finna þarna rústir ef menn vilja líka en svona í heildina séð erum við ákaflega ánægð að vera búin að fara til Caprí og hafa það ekki á samviskunni að hafa ekki farið. Það verður nefnilega spurt: Fóruð þið ekki til Caprí? Það má þó ekki skilja þessi orð þannig að þetta hafi verið eitthvað leiðinlegt eða misheppnað. Capríferðin var alveg ágæt en við eigum ekkert erindi þangað aftur.

Á Caprí eru tveir megin bæir, Anacapri og Capri. Við fórum fyrst með strætó til Anacapri upp hrikalegan veg þar sem maður sá svona þrjúhundruð metra beint niður í sjó. Klukkan var eitthvað rétt rúmlega tólf og búðirnar aðrar en túristabúðir voru að loka. Það var hins vegar upplagt að fá sér að borða og við fundum strax einn ágætan stað. Eftir matinn skoðuðum við það helsta sem bar fyrir augu, en Anacapri er ekki stór og verkefnið ekki umfangsmikið. Allt mjög snyrtilegt en ekki tilþrifamikið. Undir lokin rákumst við á litla götu rétt við strætóstöðina sem í voru vandaðri búðir. Við kíktum í nokkrar þeirra og Linda keypti sér meðal annars ilmvatn sem er framleitt þarna og eins jakka einn fínann.

Við tókum svo strætóinn til Caprí og kíktum þar aðeins í bæinn áður en við héldum niður að höfn aftur. Í Caprí, höfuðstaðnum er dálítið annað upp á teningnum. Allt morandi í merkjavöruverslunum þess háttar stemningu enda miklu nær höfninni og styttra fyrir sæfaranna að fara til að fata sig upp. Við hættum okkur ekki inn í þessar búðir enda verðið í hærri kantinum og eitthvað við stemmninguna sem ekki virkaði sérstaklega vel á mann.

Markverðasta myndin sem ég tók er þessi. Verulegur vandræðagangur með stafabil. Þetta er sjaldgæft að sjá á Ítalíu. Þeir virðast Ítalirnir hafa yfirleitt mjög góða tilfinningu fyrir stafabilum arfleifð frá tímum Rómverja.

Annars var siglingin skemmtileg því hún gefur manni sýn á Amalfi–ströndina og hvernig húsin eru hreinlega hengd í hlíðina.

Í gærkvöldi römbuðum við um Amalfi bæinn og skoðuðum það sem blasir við ferðamönnum. Borðuðum við aðalgötuna eins og fórnalömbum túsismans ber að gera. Linda fullyrðir að hvítvínið hafi verið vatnsþynnt, en maturinn var alveg ágætur og verðið svo sem ekkert uppsprengt. Það hýrnaði verulega yfir annars þurrum vertinum þegar við fengum okkur Limoncello í restina. Ég held að hann hafi jafnvel talið að við værum ekki alveg glötuð og lækkað reikninginn aðeins.

En í dag vöknuðum við hress og kát, nógu snemma til að ná morgunmatnum. Morgunmatur á ítölskum hótelum er oftast það sem kallað er continental og mörgum bregður í brún að sjá hvergi ost á borðum. Annað sem einkennir flest þessi morgunverðarborð er að kaffið er oftast nær ódrekkandi, hvort sem þeir kalla það espresso eða capucino. En á Hotel Floridiana var kaffið alveg drykkjarhæft og allt meðlæti af bestu gerð, nýbökuð crossant og meira að segja ostur.

Við ákváðum að prófa þessa litlu strönd í smá tíma og það var meira að segja í góðu lagi. Sólbekkir og tjöld við vægu verði og stutt að hlaupa eftir afbragðs Illy kaffi og meðlæti.

Eftir hádegið eða upp úr tvö tókum við strætó upp í bæinn Ravello sem er í um fimm kílómetra fjarlægð en eiginlega beint upp í loftið. Leiðin er á borð við rússíbanaferð og aðeins fyrir hughrausta að leggja í hana á eigin bíl.

Ravello er alveg einsstakur staður. Svona þrjúhundruð og fimmtíu metra yfir sjávarmáli og því með einstaka yfirsýn yfir ströndina. Reyndar er útsýnið svo fallegt að það er leitun að öðru eins. Útsýnið hefur verið notað oft í bíómyndir og er einfaldast að benda á myndina A Room With a View.

Margir þekktir tónlistarmenn fyrri ára svo sem Wagner og Grieg, dvöldu í einn eða annan tíma í Ravello og í dag er stanslaus tónlistarveisla allt árið í bænum sem dregur menn til bæjarins langar leiðir. Við röltum um bæinn og skoðuðum hann, kirkjuna, klaustrið og eins óðalssetur þar sem tónleikar eru gjarnan haldnir í garði óðalsins, alveg á bjargbrúninni. Ég teygði mig aðeins lengra fram á pallinn og tók svipaða mynd og hægt er að fá sem púsluspil í Máli og menningu.

Útsýnið og fegurðin er einstök þarna en sem betur fer eru margir sem leggja ekki í ferðalagið þarna upp á fjallið. Frekar heillar þetta efnameira fólks sem kýs að dvelja á frekar dýrum hótelum þarna (500 – 800 evrur nóttin) og njóta fegurðar og rólegheitanna.

Á rambi okkar rákumst við á stað sem okkur fannst freistandi að borða á og í einhverri rælni létum við taka frá borð fyrir okkur um kvöldið. Fórum svo upp að dýru hótelunum og fengum okkur Prosecco á ódýru kaffihúsi þar rétt fyrir framan og veltum því fyrir okkur hvernig við myndum hegða okkur í ferðalögum ef við værum rík.

Þegar klukkan var að verða níu fórum við á veitingahúsið. Það heitir Cumpa Cosimo við Via Roma 44. Það minnir ótrúlega mikið á annað veitingahús, Tre Porte í Castelinna in Chianti, sem við fórum á í fyrra. Bæði með rosalega góðan mat og við þóttumst heppin að hafa pantað borð, því það var biðröð við dyrnar allan tímann sem við borðuðum.

Antipasti hússins lenti á Lindu diski, steikt og ferskt grænmeti og svo fékk hún sér tortellini með baunum og osti. Afar gott. Á mínum diskum lenti skelfiskpasta (hissa?) og svo salcicci pylsa sem var heldur reyktari en sú sem ég smakkaði í Lecce en ofsa góð og með þessu var mozzarella ostur. Húsvínin voru fín með þessu og ég geri ráð fyrir að þau séu úr brekkunum þarna í kring.

Við tókum svo strætisvagninn niður í Amalfi um ellefuleytið og hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að dveljast þarna einhvern tíma seinna og gera ekki neitt nema hanga á fokdýru hóteli og borða góðan mat.