2008.07 Italy – Montalcino
Um ellefu leytið vorum við tilbúin að leggja í hann og bíllinn okkar var sóttur í bílageymsluna. Vegalengdin til Montalcino er tæplega 300 kílómetrar. Við höfðum nægan tíma. Það er áberandi minni umferð en fyrir ári síðan og ekki laust við að ekið sé hægar. Það segir tilfinningin að minnsta kosti. Kreppan?
Við stoppuðum á Autogrill, þjóðvegasjoppu, svo ég gæti keypt mér rakvél en auðvitað hafði hún orðið fyrir valinu yfir hluti til að gleyma að taka með. Einn espresso þar. Autogrillið klikkar ekki.
Við notumst við vegakort og útprentarnir af Google til að rata og ég man ekki eftir að það hafi nokkurn tíma gengið eitthvað brösuglega. Oft er það þó þannig að maður hittir ekki á í fyrstu umferð en svo gengur þetta alltaf upp á endanum. Við höfum svo sem hugleitt að fá okkur Garmin GPS vegatölvu en það hefur ekki enn orðið af því. Eins og til dæmis með hótelið í Montalcino. Við ókum í gegnum bæinn einu sinni en í annarri umferð sáum við réttu götunöfnin og þá strax hótelið sem við höfðum ekið framhjá í fyrri umferð. Fímmtán mínútna seinkun telst ekki mikið.
Montalcino er einn af frægustu vínbæjum Ítalíu. Aðalvín staðarins, Brunello di Montalcino leikur aðalhlutverkið á flest öllum skiltum og vínseðlum hérna. Bærinn stendur á stórri og brattri hæð og eru göturnar efitr því. Aðalgöturnar liggja þó nokkuð lárétt og hótelið okkar, Il Giglio stendur við eina af þeim. Þótt Montalcino sé einn af þessum punktum sem ferðamenn rekast inn á er samt rólegt yfir bænum. Flestir ferðamenn láta sér nægja að kíkja við dagsstund. Við heimsóttum bæinn fyrir tveimur árum þegar við leigðum íbúð rétt fyrir norðan Siena. Þannig að við vissum nokkuð að hverju við gengjum.
Hótelið, Il Giglio, er lítið, aðeins tíu herbergi eða svo. Okkar herbergi er sennilega með þeim minnstu á hótelinu en það er líka eina herbergið sem hefur svalir. Hægt er að borða á hótelinu öll kvöld nema þriðjudagskvöld. Við ákváðum að nýta okkur það fyrsta kvöldið og létum hjónin sem reka hótelið vita af því í tíma. Við röltum því næst um bæinn og settumst svo niður við eitt torgið og fengum okkur snarl og kaffi. Að því loknu var tekin prufa af Brunello. Hitinn þægilegur eða um 32 gráður og sól.
Rétt fyrir átta fórum við niður á veitingastað hótelsins. Það var slangur af fólki sennilega þó eingöngu hótelgestir. Matseðillinn er mjög spennandi miðað við þá litlu ítölskukunnáttu sem við búum yfir og verðið ekki hátt en við vissum samt ekki á hverju við gætum átt von á. Þjónninn útskýrði og þýddi það sem upp á vantaði og við pöntuðum. Á meðan við biðum fengum við okkur Prosecco.
Þá byrjuðu réttirnir að koma. Dýðleg veisla. Til að byrja með fengum við Ferro in Lardo, eða soðin speltgrjón pökkuð inn í næfurþunnan pakka úr svínafitu. Fitan er af sérstökum svörtum svínum með hvítar herðar héðan úr sveitinni. Hins vegar tagliatelli með porcini sveppum. Og aðalréttirnir villisvínagúllas með pólentu og rósmarín og hins vegar andabringa í Brunellosósu. Allt saman meiri háttar réttir. Í eftirrétt fengum við jarðaberjaricottafrauð með hvítsúkkulaðispænum, hæfilega sætt og hæfilega mikið. Og espresso þar á eftir. Topp eldamennska og þjónustan pottþétt.
Með þessu öllu var drukkið Brunello að sjálfsögðu, La Gerla 2003 (nafnið kemur af bastkörfunni sem víntínslumenn bera á bakinu), eitt glas af Rosso di Montalcino til samanburðar og einnig hvítvín frá San Gimigniano. La Gerla er með því besta Brunello sem ég hef fengið fram að þessu (enda kostar það í vínbúðunum hérna um 35 evrur). Djúpt og þroskað vín og ilmurinn og bragðið er eins og að gleypa bústólpann með öllu. Verðið var ekki að skemma fyrir heldur.
Annar dagur í Montalcino
Við settum í okkur morgunverð á hótelinu. Einfalt en gott. Svo röltum við aðeins um bæinn. Við vorum hérna fyrir tveimur árum dagsstund svo þetta er svo sem ekki ókunnuglegt. Þó er alltaf eitthvað sem maður hefur ekki séð áður. En við erum kannski heldur ekki þessir dæmigerðu túristar sem verða að sjá allt sem stendur í bæklingunum og ná því á nokkrum tímum.
Um hádegið settumst við á svalirnar á hótelherberginu okkar en af þeim er frábært útsýni yfir sveitina í kring. Eins og ég kom inn á áður finnst okkur vera aðeins minna af ferðamönnum á sveimi þetta árið. Maður heyrir varla talaða þýsku, aðeins hollensku en langflestir ferðamenn virðast vera frá Bandaríkjunum.
Seinni partinn ákváðum við að taka smá rúnt á bílnum út í sveit. Til að byrja með skutluðumst við til Pienza sem er svona 50 km í austurátt. Pienza er ákaflega fallegur smábær en eins og verða vill er hann orðinn andsettur af túrisma. Minnjagripaverslanir, verðlag á veitingum allt sem því fylgir taka of mikinn toll af sjarma bæjarins. Einhvern veginn langar mann ekkert til að vera fram á kvöld.
En engu að síður og það verður ekki tekið af Pienza að bærinn er fallegur. Stendur á fallegri hæð með útsýni í allar áttir. Aðal kirkjan er í miðaldastíl og leifar af gömlum máðurm freskum á veggjunum og er alveg þess virði að skoða þær.
Eftir þetta komum við í bæ sem kallaður er Bagni Termi eða heit böð í einfaldri þýðingu. Þetta er smá húsakjarni sem snýst um heitar lindir sem nýttar hafa verið til baða frá örófi alda. Bærinn er við gömlu leiðina til Rómar og hefur væntanlega verið kærkomið að stoppa þarna og skutla sér í bað. Við vorum þarna akkúrat yfir miðjan daginn þannig að allt var með dauðara móti en um fimmleytið þegar við vorum að búa okkur til farar var aðeins að lifna yfir staðnum.
Að þessu loknu ókum við næstum til Montalcino aftur en svo smeygðum við framhjá og út í sveitina suð-vestan meginn yfir í smábæ sem heitir S’Angelo in Colle. Enn ein hæðin og enn einn miðaldabærinn. Við römbuðum um bæinn og veltum því fyrir okkur við hvað við ættum eiginlega að vinna ef við byggjum þarna. Á endanum borðuðum við á öðrum af tveimur veitingastöðum bæjarins, Il Leccio.
Aldrei þessu vant ákváðum við að borða inni á staðnum því það var all hvasst og hitinn varla nógur til að njóta þess að borða utandyra. Il Leccio er flottur staður að innan og allt mjög snyrtilegt. Matseðilinn leit líka vel út og verð alveg í hófi. Byrjuðum á glasi af Prosecco sem er þurrt ítalskt freyðivín. Mig blóðlangaði í Fiorentina steikina. Bisteca Fiorentina er nokkurs konar t-bone steik af tilteknum beljuhóp í Toskana sem eyða deginum í dal í Chianti héraði, minnir mig. Þessi samsetning, plús matseldin, gerir þetta kjöt ferkar dýrt og verðið á matseðlunum er yfirleitt tilgreint pr. 100 gr. En það er nú það minnsta. Vandamálið er að svona þverskorin t-bone af þessum gripum gerist ekki minni en 600 gr og algengara er að ein svona steik sé einhvers staðar á bilinu 800 — 1.500 gr. Þannig að ekki fékk ég steikina. Maður þarf að hafa með sér afkastamikinn aðstoðarmann ætli maður í þetta dæmi.
Ég sættist við að fá strimlaða steik í svipuðum dúr og skammt sem væri líklegra að ég myndi torga. Líklega var þetta rib-eye sem ég fékk. Eina sem er haft með er rúkkola og parmesanostur. Linda fékk sér canneloni fyllt með ricotta osti og spínati sem bragðaðist einnig mjög vel. Á undan þessu fengum við bakka með anti pasti frá Toskana. Ég er reyndar búinn að fá dálitla leið á þessum forrétti eins og hann er oftast afgreiddur. En í þetta skipti var sköpunargleðin látin vaða á súðum sem gerði þetta að mesta hnossgæti. Djúpsteikt zucchini, linsubaunastappa með tómötum, brauð á grillaðri papriku, carpacio með parmesan og sætu balsamik og hráskinka með melónu svo fátt eitt sé nefnt.
Að sjálfsögðu var haft Brunello með þessu og Linda fékk hvítvín sem einnig smakkaðist ágætlega.
Þriðji dagur í Montalcino
Við hefðumi viljað borða aftur á hótelinu en þau hjónin taka sér eitt fríkvöld í viku og það er akkúrat í kvöld. En við erum með augastað á osteríu fyrir kvöldið svo ég er því alveg pollrólegur.
Dagurinn fór meira og minna í rólegheit. Kaffihús um miðjan daginn og ísbúð heimsótt. Margar vínbúiðir eru í þorpinu og boðið upp á smakk ef menn vilja. Náttúrulega fer fólk varla inn til að smakka nema í þeim tilgangi að kaupa vín. Við nennum ekki að rogast með flöskur heim til Íslands þannig að við slepptum þessu þótt freistandi væri. Keyptum þó eina Prosecco sem við gæddum okkur á á fyrrnefndum svölum á herberginu.
Um hálf átta fórum við á Osteria di Porta Al Cassero sem er ofarlega á þorpshæðinni. Osteria eru oftast frekar lítil veitingahús og oftast er eigandinn sem vinnur þarna og eiginkona hans gjarnan líka og oft stálpuðustu börnin. Matseðillinn oftast staðbundinn. Eflaust fleiri útgáfur af þessu en þetta er svona eins og ég upplifi osteríurnar. Þessi ostería er opin um hádegið og fram til klukkan þrjú og svo aftur hálf átta til hálf tíu. Fljótlega eftir að við komum fylltist húsið af gestum. Maturinn var hinn ágætasti. Kjúklingabaunasúpa með brauðmolum í, Pici (býantsþykkt pasta) í tómatsósu hússins, salsicci pylsa með hvítum baunum og steikt kanína með salati. Sósusullið sem kanínan var í var frábær samsuða af soði, olíu, lárvíðarlaufi, timian og rósmarín, lauk, hvítlauk og röspuðum gulrótum. Maður þarf að herma eftir þessu þegar heim kemur.
