font.is

2008 Italy – Parma

Nú er ég lentur í sumar­fríi. Og enn eina fer­ðina er það Ítalía. Lík­lega er þetta í níunda skipti sem við förum til Ítalíu. Ég ætla að skrá fer­ðina niður eftir því sem tími gefst til en það hefur oftast reynst þrautin þyn­gri. Oftast er ekki mikill tími aflögu til skrifta og inter­net­sam­bandið getur verið svona og svona.

Fer­ðin hófst með flugi frá Keflavík til Mílanó. Einn kos­turinn við þessa flugferð var sá að flugið var ekki fyrr en klukkan 10 að morgni. Þá þurfti maður ekki að fara á fætur um miðja nótt til þess að koma í tæka tíð á flugvöllinn. Reyn­dar eru fer­ðalög með flugvélum í seinni tíð farin að taka allt of lan­gan tíma þrátt fyrir flýti­innskráningar á flugvöl­lunum. Öryg­gis­skoðanir sjá til þess. En það þýðir víst lítið að kvarta yfir því. Engu að síður verður þetta til þess að meg­nið af dögunum sem flugið á sér stað fer í það sjálft þótt flugfer­ðin, eins og þessi, taki ekki nema fjóra tíma. Eini ljósi punk­turinn við þetta er kaf­fið og flatkakan hjá Kaf­fitári á flugvellinum.

Þegar við lentum í Mílano örkuðum við yfir á bílaleigu Avis til þess að sækja bílaleigubílinn. Við höfðum pan­tað Volk­swa­gen Pas­sat Sta­tion, því fyrir lig­gur nokkur akstur næstu tvær vikurnar og við viljum hafa þetta dáldið þægi­legt. En sölumaðurinn var snjall. Hann hefur eflaust séð eftir svona stórum bíl í okkur og bauð okkur í stað þess að fá Mer­cedes Bens A… eit­th­vað, sem er talsvert minni bíll. En hann tekur samt alveg töskurnar tvær og er dísil drifinn og að auki sjálf­skip­tur. Hann beitti líka fyrir sig að þar sem við ætluðum að heim­sækja nokkrar bor­gir værum við líka í betri aðstöðu varðandi bílastæði. Þessu boði varð ekki haf­nað og við sjáum ekki eftir því. Sem mil­ligjöf setti hann veg­askat­tinn þan­nig að við megum vel við una.

Nú var brunað rúm­lega klukkutíma leið til Parma. Parma? Jú, við hug­suðum þetta þan­nig að við þyrf­tum ein­hvern stað á leiðinni til Mon­tal­cino í Toskana héraði til að gista á í stað þess að keyra í einum áfanga alla leið og koma þan­gað seint að kvöldi í myrkri. Við höfum reynslu af því að það er ekki góð blanda. Í stað þess förum við þessa styt­tri leið til að byrja með og getum notið þess í botn sem er á hver­jum stað.

Hótelið heitir Hotel Torino og er alveg í hjarta gamla bæjarins einkar vel staðsett. Hvert sem litið er eru veitin­gas­taðir af öllum stærðum og gerðum. Fínar búðir allt í kring líka en þær voru allar búnar að loka þegar við komum. Áberandi hve fáir útlen­skir fer­ða­menn eru á ferli nema rétt inni á hótelunum. Parma er sem sagt ekki ein af þes­sum frægu fer­ða­man­nastöðum og er helst heim­sótt af öðrum Ítölum. Þetta setur nokkuð annan brag á borgina og skemmtilegri.

Við vorum í raun ekkert búin að kynna okkur við hverju væri að búast í Parma og því kom bor­gin skemmti­lega á óvart. Fal­leg, þri­fa­leg og blóm­strandi mannlíf hvert sem auga er litið. Ein­hvern veg­inn hafði ég frekar ímyn­dað mér iðnaðar­borg sem hún reyn­dar er fyrir utan gömlu borgina, en Parma hefur lengst af verið í þungamiðju mjólkurið­naðarins. Parme­san, Parmalait.

Um níu­leytið smell­tum við okkur eitt af veitin­gahú­sunum í nágrenni hótelsins, Ris­totante La Forchetta. Ein­faldir rét­tir voru í boði en frábær­lega góðir. Meðal annars uppás­núið pasta með hráskinku og aspas og hnausþykkt spaghetti ghi­tara eða gítar pasta sem heitir það því það er sko­rið með grön­num strengjum. Með því voru venusarskel­jar og eit­thvert annað fiskmeti og pesto.

Hvítvín úr nágren­ninnu var svo drukkið með. Afskaplega fer­skt og ljúf­fengt með þessu. Blanda úr Sauvi­gnion og Mal­va­sia þrúgum og heitir A’S Arturos.