font.is

Letur­möp­pur hér og þar

Ég útbjó þessa mynd til þess að skýra út og sýna hel­stu letur­möp­pur á MacOsX. Mör­gum finnst ekkert þægi­legt að lesa út úr slóðum eins og /Library/Application Support/Adobe/Fonts/Reqrd/Base … og sjá hlutina betur fyrir sér myn­drænt. Eins og sést eru þær nokkrar og ekki undar­legt þótt ein­hver­jir séu dálítið áttavilltir með þetta allt saman.

Grunnskýringin á þessu er að í rótinni (/), sem sagt í grunni harða disksins, eru for­rit og letur sem ætluð eru öllum sem vinna á sömu tölvu, en á heimasvæði hvers notanda er nánast sama upp­byg­ging og þá hugsað eingöngu fyrir innskráðan notanda.

Þetta finnst mör­gum dálítið mikið af hinu góða. Fyrir þá sem nota mikið af letri er alger nauðsyn að hafa inni á tölvunni for­rit sem getur haldið utan um letrið og stýrt á hand­hæ­gan hátt hver af þeim eru virk og hver ekki. Ég nefni hér til sögun­nar Font­Ex­plorer X, sem ég hef dálæti á sjál­fur en aðrir möguleikar gætu verið Suit­case Fusion eða Font Agent.

Reyn­dar geta möp­purnar verið fleiri á ein­staka tölvum en ég ákvað að flækja málið ekki frekar með því.

A. Font Book. For­rit sem stjórnar hvort letur sem er í tölvunni er virkt eða ekki. Fyl­gir stýrik­erfinu. Notast fyrst og fremst við möp­purnar sem merk­tar eru F og N. Ágætt til þess að skoða letur og bæta við nýju en þó ekki fyrir stórnoten­dur. Font Book 2.x sem fyl­gir Leop­ard er með Auto Acti­va­tion sem kveikir sjálfvirkt á letri í skjölum sem opnuð eru þótt letrið hafi verið gert óvirkt með for­rit­inu.Lino­type mælir með því að þeir sem nota Font Explorer X slökkvi á þes­sum eigin­leika í Font Book.

B. Font­Ex­plorer X frá Lino­type er eitt af betri leturstýringar­for­ritunum. Það besta er að það er ókeypis en að auki hefur það marga frábæra kosti og ræður vel við mikið af letri. Val á svona for­ri­tum er að nokkru háð þör­fum og smekk. Einn hel­sti veik­leiki Font­Ex­plorer er að ekki er til nein útgáfa þar sem aðgangi að letri er stýrt miðlægt.

C. MIcrosoft Office 2004. Letur sem fyl­gir Office er sett í þessa möppu við innsetningu.

D. Microsoft Office 2008. Með þes­sari útgáfu er letur­möp­punni, G komið fyrir í /LIbrary/Fonts F.

E. Adobe Cre­ative Suite á eigin letur­möppu sem geymd er þarna. Upphaflega hlóðst letur sem fyl­gdi CS og CS2 inn í þessa möppu, en það sem fyl­gir CS3 fer inn í F. Letrið sem fer þarna inn er aðgengi­legt öllum sem nota tölvuna. Base–mappan sem er lei­far af fyrri innset­ningum inni­hélt letur sem varð að vera til staðar vegna Des­tiller og Illus­tra­tor. Núna hleðst letrið frá Adobe inn í /LIbrary/Fonts möppuna.

F. Fonts í /Library/Fonts. Þetta er önnur aðal leturmap­pan. Allt sem í hana fer er aðgengi­legt öllum noten­dum og for­ri­tum. Microsoft og Adobe setja sín letur þarna inn.

G. Letur sem fyl­gir Office 2008, sjá D. Fyrir utan gömlu lum­murnar er búið að bæta við slatta í viðbót af letri sem er ekki svo slæmt að hafa. Bæði vegna sam­ræmis við VIsta á pc–tölvum en mög eru líta mjög vel út á skjá. Og ekki verra að mörg hver af þes­sum nýju eru risa stór með austur–evrópu letri, kýrilísku og asíu letri.

H. Fonts Dis­abled myn­dast þegar Font Book finnur tvö eða fleiri eins letur sem rekast á hvert annað og setur þá annað letrið í þessa möppu og eins það letur sem maður gerir óvirkt.

I. Fonts í /System/Fonts. Í þes­sari möppu eru geymd letur sem stýrik­er­fið reiðir sig á. Ekki er ráðlegt að hrófla við þessu letri því þá fer ýmis­legt í algera steik og alveg óhætt að nota það við vinnslu því þetta er hágæðaletur.

J. og K. Lino­type Font­Ex­plorer X myn­dar þes­sar möp­pur og afritar inn í þær allt letur sem maður setur inn í for­ri­tið. Í K möp­punni er letrið flokkað í stafróf­s­röð. Eins og sést er þetta inni á notan­dasvæðinu og því bundið við hvern og einn notanda tölvunnar.

L. Adobe Cre­ative Suite setur þessa möppu inn. Í hana má setja letur sem maður ætlar sér eingöngu en þar fyrir utan er hún oftast nær tóm. Sam­bæri­legt við E.

M. Font­Ex­plorer X. Þetta er ekki leturmappa, en ég vil hafa hana með því hún geymir hel­stu fyl­giskjöl Font­Ex­porer, gag­na­grun­ninn og fleira.

N. Font Col­lec­tions. Letrið sem fyl­gir tölvunni er flokkað í Font Book í Col­lec­tions eftir stíl­brigðum. Upplýsin­gar­nar um það eru geym­dar hér. Font­Ex­plorer getur sýnt þessi söfn líka en per­sónulega hef ég alltaf slökkt á þeim.

O. Fonts í ~/Library/Fonts. Eins og sést á myn­dinni og slóðinni (~ er tákn í slóðum fyrir heimasvæði), erum við komin inn á heimasvæð notan­dans. Þetta er önnur aðal leturmappa tölvun­nar. Hver skráður notandi tölvun­nar hefur letur­möppu á þes­sum stað og hann einn hefur aðgang að henni.

P. Alveg eins og H, nema á heimasvæði notandans.

Q. Sys­tem Folder – Clas­sic. Þeir sem eru á Tiger stýrik­erfinu eða eldra geta keyrt upp for­rit í Clas­sic. Clas­sic er stýrik­erfi 9.

R. Adobe á Os9 og Clas­sic. Ef Adobe for­rit eru á tölvunni munu þes­sar möp­pur vera líka til staðar. Sam­bæri­legt við E og L.

S. Sys­tem Folder/Fonts á Os9. Í stýrik­erfi 9 og eldra er þessi mappa og ein­nig ef OsX tölva er útbúin til að keyra upp Clas­sic. Map­pan kemur með slatta af letri sem mar­gir vilja tæma. En þeir ættu að skilja eftir þessi letur sem eru sýnd á myndinni.