font.is

2007 Ítalía : Ravello

Í gærkvöldi röm­buðum við um Amalfi bæinn og skoðuðum það sem blasir við fer­ðamön­num. Borðuðum við aðal­gö­tuna eins og fór­nalöm­bum túsis­mans ber að gera. Linda ful­lyrðir að hvítvínið hafi verið vatnsþynnt, en maturinn var alveg ágæ­tur og verðið svo sem ekkert upp­sprengt. Það hýr­naði verulega yfir annars þur­rum vert­inum þegar við fengum okkur Limon­cello í restina. Ég held að hann hafi jafn­vel talið að við værum ekki alveg glö­tuð og lækkað reikninginn aðeins.

En í dag vöknuðum við hress og kát, nógu snemma til að ná morgun­mat­num. Morgun­matur á ítöl­skum hótelum er oftast það sem kallað er con­ti­nen­tal og mör­gum bregður í brún að sjá hvergi ost á borðum. Annað sem einken­nir flest þessi morgun­verðar­borð er að kaf­fið er oftast nær ódrekkandi, hvort sem þeir kalla það espresso eða capu­cino. En á Hotel Florid­i­ana var kaf­fið alveg drykk­jarhæft og allt meðlæti af bestu gerð, nýbökuð crossant og meira að segja ostur.

Við ákváðum að prófa þessa litlu strönd í smá tíma og það var meira að segja í góðu lagi. Sól­bekkir og tjöld við vægu verði og stutt að hlaupa eftir afbragðs Illy kaffi og meðlæti.

Eftir hádegið eða upp úr tvö tókum við strætó upp í bæinn Rav­ello sem er í um fimm kílóme­tra fjar­lægð en eigin­lega beint upp í loftið. Leiðin er á borð við rússíbanaferð og aðeins fyrir hughrausta að leg­gja í hana á eigin bíl.

Rav­ello er alveg einsstakur staður. Svona þrjúhun­druð og fimmtíu metra yfir sjá­var­máli og því með ein­staka yfirsýn yfir strön­d­ina. Reyn­dar er útsýnið svo fal­l­egt að það er leitun að öðru eins. Útsýnið hefur verið notað oft í bíómyn­dir og er ein­fal­dast að benda á myn­d­ina A Room With a View.

Mar­gir þekk­tir tón­lis­tar­menn fyrri ára svo sem Wag­ner og Grieg, dvöldu í einn eða annan tíma í Rav­ello og í dag er stanslaus tón­lis­tarveisla allt árið í bænum sem dre­gur menn til bæjarins lan­gar leiðir. Við röl­tum um bæinn og skoðuðum hann, kirkjuna, klaus­trið og eins óðals­se­tur þar sem tón­leikar eru gjar­nan hald­nir í garði óðalsins, alveg á bjarg­brúninni. Ég teygði mig aðeins lengra fram á pallinn og tók svipaða mynd og hægt er að fá sem pús­lus­pil í Máli og menningu.

Útsýnið og fegurðin er ein­stök þarna en sem betur fer eru mar­gir sem leg­gja ekki í fer­ðalagið þarna upp á fjal­lið. Frekar heil­lar þetta efnameira fólks sem kýs að dvelja á frekar dýrum hótelum þarna (500 – 800 evrur nót­tin) og njóta fegurðar og rólegheitanna.

Á rambi okkar rákumst við á stað sem okkur fannst frei­s­tandi að borða á og í ein­hverri rælni létum við taka frá borð fyrir okkur um kvöldið. Fórum svo upp að dýru hótelunum og fengum okkur Pros­ecco á ódýru kaf­fi­húsi þar rétt fyrir fra­man og vel­tum því fyrir okkur hvernig við myn­dum hegða okkur í fer­ðalögum ef við værum rík.

Þegar klukkan var að verða níu fórum við á veitin­gahúsið. Það heitir Cumpa Cosimo við Via Roma 44. Það min­nir ótrúlega mikið á annað veitin­gahús, Tre Porte í Castelinna in Chi­anti, sem við fórum á í fyrra. Bæði með ros­alega góðan mat og við þót­tumst hep­pin að hafa pan­tað borð, því það var biðröð við dyrnar allan tímann sem við borðuðum.

Antipasti hússins lenti á Lindu diski, steikt og fer­skt græn­meti og svo fékk hún sér tortellini með baunum og osti. Afar gott. Á mínum diskum lenti skelfiskpasta (hissa?) og svo sal­ci­cci pylsa sem var hel­dur reyk­tari en sú sem ég smakkaði í Lecce en ofsa góð og með þessu var moz­zarella ostur. Húsvínin voru fín með þessu og ég geri ráð fyrir að þau séu úr brekkunum þarna í kring.

Við tókum svo strætis­vagninn niður í Amalfi um elle­fu­leytið og hug­suðum okkur gott til glóðarin­nar að dvel­jast þarna ein­hvern tíma seinna og gera ekki neitt nema hanga á fokdýru hóteli og borða góðan mat.