2007 Ítalía : Pompei og Napólí
Við kvöddum Amalfí um níuleytið í morgun. Við erum algerlega búin að taka staðinn í sátt.
Þótt hann kraumi af ferðamönnum á daginn, bæði á ströndinni og í bænum sjálfum léttist mjög straumurinn um og eftir sex – sjö á kvöldin. Það er allt morandi í litlum veitinga– og kaffihúsum inni í þröngum götum. Eins finnst manni þetta ekki vera eins mikil ferðamannagildra þegar meira en helmingur ferðamannanna er ítalskur. Okkur finnst nefnilega stór munur á því að vera ein af mörg hundruð eins túristum eða vera svona eins og í Little Britain, “the only gay in the village”. Vona að þetta misskiljist ekki.
En nú er að koma sér til Napólí. Upphaflega höfðum við ætlað að kíkja til Pompei frá Amalfi en af því að strandleiðin er svo seinfarin ákváðum við að koma frekar þar við á leiðinni til Napólí. Pompei er ekki nema svona tuttugu kílómetra frá Napólí svo þetta er alveg upplagt.
Pompei (Pompeii) er einn af þessum skyldustöðum sem maður verður að fara til ef maður er í nágrenninu. Og vissulega er þetta nokkuð stórfenglegt. Hluti af heilli borg, sennilega svona fjórir ferkílómetrar, grafinn upp og birtist manni nánast eins og hún var fyrir daginn örlagaríka árið 79 e. kr. Það er enn verið að vinna þarna að uppgreftri og rannsóknum. Við stoppuðum í tvo tíma þarna og gengum um svæðið. Það er ekki erfitt að týna áttum þarna en einfaldast var að elta einhvern af hópunum sem voru þarna til þess að sjá hvað væri athyglisverðast.
Við borðuðum svo á ómerkilegum veitingastað fyrir framan útganginn. Staðurinn hefur viðurværi sitt af túristum eins og okkur. Eigandinn er mest úti á bílastæðinu að veiða inn gesti. Hann átti eiginlega inni hjá okkur að við borðuðum þar því hann tók á móti okkur þarna á bílastæðinu og rétti okkur lítið kort af Pompei og merkti inn hvar það helsta væri að sjá. „ … and here are the dead people. And when you are finished, here is my restaurant …“ En matur er matur og nauðsynlegt að fara í svona gildrur af og til og láta brennimerkja sig.
Ferðin inn í Napólí alveg að hótelinu gekk ótrúlega vel. Vissulega dálítil rússíbanaferð því umferðin í Napólí er sennilega sú sem menn hafa í huga þegar talað er um að Ítalir keyri eins og brjálaðir. Þetta er nefnilega í fyrsta skiptið sem við upplifum eitthvað í þá áttina. Rauð ljós virðast hafa eins konar biðskyldumerkingu og máluðu strikin á götunum enga merkingu. Tveggja akgreina götur taka í það minnsta þrjá bíla samhliða og ef einhver ákveður að bíða á rauðu ljósi er næsta víst að svona tveir til þrír troðist fram fyrir hann, svona hálfa leiðina yfir götuna. Ekki mikið flautað samt. Það hefur sennilega misst merkinguna líka.
Best er að taka bara þátt í þessu fjöri og hegða sér eins og þeir og maður kemst fljótt upp á lagið. Umferðin er eins og keppni í free-style dansi og það þýðir ekkert að fara á taugum, því þá tapar maður keppninni.
Við komumst klakklaust að hótelinu, Hotel Caravaggio, sem er í gamla hverfinu í Napólí. Skutluðum töskunum inn og Linda sá um að skrá okkur inn meðan ég fór með starfsmanni hótelsins, sem ættaður er frá Fílabeinsströndinni, með bílinn í bílageymslu. Bílageymslur eru rífandi bisness í Napólí, því ekki er óhætt að geyma bílana á stæðum í þessum níðþröngu götum. Ef bíllinn er ekki rispaður eða beyglaður eftir nóttina eru mestar líkur á það hann séu einfaldlega ekki á stæðinu þegar maður ætlar að nota hann næst.
Hvað sem því líður er Napólí stórkostleg borg. Hún er að springa af orku og lífi en er jafnframt skítug og sóðaleg. Strax kom upp í hugann frægt og langvinnt verkfall sorphirðumanna og það hvarflaði að manni hvort það stæði yfir enn. Öllu er hent á götuna og gangstéttar en þeir mega þó eiga það að stéttarnar eru ekki útspýttar í hrákum eins og heima og mun minna af tyggjóklessum.
Þröngu göturnar í söguhverfinu eru eins og úr gamalli ítalskri bíómynd, þvottur alls staðar hangandi yfir götum og ungir sem aldnir hanga líka á götunum. Á kvöldin þegar fer að dimma fyllast göturnar af fólki. Margir safnast fyrir framan pizzustaðina að ná í kvöldmatinn. Hvergi höfum við séð eins marga pizzustaði samankomna. Veitingahúsin leggja líka mikið upp úr pizzunum og þær eru líka afbragðsgóðar.
Yfir göturnar eru strektir bláir og hvítir plastborðar, litir Napólíborgar. Þetta er stolt fólk. Víða eru á veggjunum myndir af dýrlingum og logandi kerti. Á tveimur stöðum var stillt saman mynd af síðasta páfa sem var í miklum metum og Maradonna knattspyrnumanni sem lék um tíma með liði Napoli. Það er rífandi stemmning yfir borginni.
Við borðuðum um kvöldið á útiveitingastað ekki langt frá hótelinu, við sömu götu. Við smökkuðum hitt og þetta og ég fékk bestu pizzu sem ég hef smakkað. Þeir kunna vel til verka í þeim efnum.
