2007 Ítalía : Michael og Monica
Þetta er síðasti dagurinn okkar á Amalfiströndinni og við ákváðum að gera sem allra minnst í dag. Linda kom sér fyrir á ströndinni en ég vappaði á kaffihús og að því loknu á netkaffið.
Mér hafði ekki gefist tími til þess að láta Google skrifa upp fyrir okkur leiðina að hótelinu í Napólí sem við erum að fara á morgun og við erum ekki heldur með kort af Napólí. Ég hafði haft veika von um að geta verið í netsambandi á minni tölvu í Amalfi, en sú von brást. Á netkaffinu voru eingöngu pc tölvur sem var svo sem ekki mikil fyrirstaða. En það sem verra var er að ég gat ekki með nokkru móti fengið tölvuna til þess að gefa mér uppskriftina að akstursleiðina á ensku — aðeins ítölsku.
Starfsmaður á netkaffinu reyndi að hjálpa mér við að leysa þetta en niðurstaðan var sú að ég sat uppi með lýsinguna í 42 liðum á ítölsku. Ég þekkti nokkur orðanna eins og hægri og vinstri og við ákváðum að láta bara reyna á þetta daginn eftir.
Annað sem gerðist var að Michael hringdi rétt áður en við fórum út af hótelinu og mér létti mikið við það. Ég var nefnilega farinn að halda að ég hefði klúðrað fyrirhuguðu stefnumóti okkar, en ég hafði ekkert heyrt í honum frá því nokkrum dögum áður en við lögðum af stað til Ítalíu. En það var sem sagt allt í lagi og hann var búinn að finna út hvar veitingahúsið væri sem ég hafði sent honum upplýsingar um.
Rúmlega sjö um kvöldið hittum við þau hjón, Michael og Monica. Ég var þá áður búinn að fresta borðinu til hálf níu svo við gætum aðeins sýnt þeim Amalfi bæinn og sest niður til að spjalla. Við bárum saman bækur okkkar og skiptumst á ferðasögum. Ræddum svo um heima og geima. Það er ekki komið að tómum kofunum hjá Michael og ótrúlegt hve þau bæði eru vel inni í ótrúlegustu málum. Við löbbuðum síðan yfir á veitingastaðinn sem heitir Eolo og var valinn eiginlega alveg af handahófi — og þó ekki.
Michael og Monica gistu í Praiano og hugmyndin hjá mér var að finna stað sem væri sem næst miðja vegu milli okkar. Google sýndi að staðurinn væri svona einn þriðja af vegalengdinni til Praiano og mér fannst að það hlyti að vera ásættanlegt. Michael fletti þessu upp á GPS tæki held ég og fékk sömu niðurstöðu. Þess vegna brá mér heldur í brún einn daginn þegar ég sat niðri á strönd og sá að staðurinn var ekki nema svona hundrað metra fyrir austan inngönguportið inn í Amalfi.
En þetta gekk allt saman upp og við vorum í góðu yfirlæti á þessum líka fína stað Eolo, eins og ég nefndi. Talsvert flottari en við erum vön að stunda en það var í raun bara tilviljum. Staðurinn var valinn á allt öðrum forsendum. Veitingastaðurinn er á annarri hæð en með svölum og við fengum einmitt borð á þeim með útsýni yfir höfnina. Ekki amalegt.
Vínseðillinn var álíka þykkur og símaskrá og það hefði tekið óratíma að kynna sér hann til fullnustu. Við völdum okkur flösku af hvítvíni frá Amalfí ströndinni sem ég gleymdi að skrifa niður – eða það var eiginlega þannig að ég sá minnst af flöskunni því þjónninn hellti alltaf í glösin. Reyndar voru margir þjónar að stússast í kringum okkur um kvöldið en þó alltaf án þess að vera að kássast upp á okkur. Maturinn var heldur ekkert slor þótt úr sjó væri.
Humar með exótískum sósum og skelfiskur, smokkfiskur og ravioli; risotto með humri og hvað eina. Ég læt vera að telja þetta nákvæmlega upp en birti frekar smá sýnishorn.
That stuff is looking all good and red.
Haha