font.is

2007 Ítalía : Capri

Við Linda erum ekki mikið fyrir að fara á svokallaðar tur­ist attrac­tions. Við höfum því ekki enn komið til Feneyja þótt það sé enn á dagskrá eða séð Ufizi safnið í Flórens þótt við höfum mar­goft komið til þeir­rar bor­gar. Við þolum ekki biðraðir og við þolum ekki smala­mennskuna sem er í gangi með fer­ða­menn. En það er þó sumt sem maður hrein­lega verður að fórna sér í sérstak­lega þegar líkurnar eru hver­fandi á því að maður komi aftur á staðinn.

Þan­nig er með Capri. Það er búið að mæra þessa eyju svo mikið í geg­num tíðina að maður sten­dur milli vonar og ótta um það hvort það sem sungið var um eða ritað um eyjuna stan­dist enn eða hvort það sé allt farið fyrir bí og menn streymi þarna út til þess að upplifa eit­th­vað sem löngu er horfið.

En sem sagt, við létum hafa okkur út í að sigla í rúm­lega klukkutíma til Caprí til þess að geta sagt að við höfum verið þar og til þess að geta vot­tað um að þetta sé alveg hreint frábært eða aðeins hjó­mur af liðinni tíð.

Það er í það minnsta okkar mat að það síðarnefnda eigi við. Fræga fólkið er löngu farið en ein­staka ríkur ren­nir snekkju að bryg­gju, sen­ni­lega í þeirri von að ein­hver Gra­ham Green verði á veitin­gahús­inu um kvöldið eða eit­th­vað gerist sem menn sáu í svart hvítri bíómynd frá fimmtíu og eitthvað.

Það van­tar ekkert upp á fegurð eyjarin­nar og það má finna þarna rústir ef menn vilja líka en svona í heil­d­ina séð erum við ákaflega ánægð að vera búin að fara til Caprí og hafa það ekki á samviskunni að hafa ekki farið. Það verður nefni­lega spurt: Fóruð þið ekki til Caprí? Það má þó ekki skilja þessi orð þan­nig að þetta hafi verið eit­th­vað leiðin­legt eða mishep­p­nað. Caprífer­ðin var alveg ágæt en við eigum ekkert erindi þan­gað aftur.

Á Caprí eru tveir megin bæir, Anacapri og Capri. Við fórum fyrst með strætó til Anacapri upp hrikale­gan veg þar sem maður sá svona þrjúhun­druð metra beint niður í sjó. Klukkan var eit­th­vað rétt rúm­lega tólf og búðirnar aðrar en túristabúðir voru að loka. Það var hins vegar upplagt að fá sér að borða og við fun­dum strax einn ágæ­tan stað. Eftir matinn skoðuðum við það hel­sta sem bar fyrir augu, en Anacapri er ekki stór og verkefnið ekki umfangsmikið. Allt mjög snyr­ti­legt en ekki tilþri­famikið. Undir lokin rákumst við á litla götu rétt við strætóstöðina sem í voru van­daðri búðir. Við kík­tum í nokkrar þeirra og Linda keypti sér meðal annars ilm­vatn sem er fram­leitt þarna og eins jakka einn fínann.

Við tókum svo strætóinn til Caprí og kík­tum þar aðeins í bæinn áður en við hél­dum niður að höfn aftur. Í Caprí, höfuðs­taðnum er dálítið annað upp á ten­ingnum. Allt morandi í merk­javöru­ver­slunum þess hát­tar stemningu enda miklu nær höfninni og styt­tra fyrir sæfaranna að fara til að fata sig upp. Við hæt­tum okkur ekki inn í þes­sar búðir enda verðið í hærri kan­ti­num og eit­th­vað við stemmninguna sem ekki virkaði sérstak­lega vel á mann.

Markverðasta myn­din sem ég tók er þessi. Verule­gur van­dræða­gan­gur með stafa­bil. Þetta er sjaldgæft að sjá á Ítalíu. Þeir virðast Ítalirnir hafa yfir­leitt mjög góða til­finningu fyrir stafa­bilum arfleifð frá tímum Rómverja.

Annars var siglin­gin skemmti­leg því hún gefur manni sýn á Amalfi–ströndina og hvernig húsin eru hrein­lega hengd í hlíðina.