font.is

2007 Ítalía : Allir vegir lig­gja til Rómar

Þá er það Róm sem allir verða að sjá áður en þeir deyja. Við vorum í tæpa viku í Róm fyrir fjórum árum, þá í byr­jun október. Þan­nig að við erum búin að skoða flestar af þeim min­jum og byg­gingum sem við höfum áhuga á að kyn­nast. Þó alls ekki allar. En það sem hefur staðið í tvö þúsund ár eða meira er ekki alveg á leiðinni burt, svo margt af þessu má bíða um stund.

Við byr­juðum á því að skila af okkur bíl­num úti á flugvelli og tókum svo lest inn í borgina. Róm virkar bara sem mjög róleg miðað við Napólí. Og ekki er verra að hótelið okkar Hotel Due Torre er í þrön­gri götu sem er afskaplega róleg en sem áður erum við alveg í þungamiðjunni, rétt við Piazza Augusto Imper­a­tore, torg Ágústínusar keis­ara. Örstutt ganga hvert sem er.

Það er dálítið annað að koma svona að sumri til. Meira af túris­tum og miklu meira af veitinga– og kaf­fi­hú­sum sem eru með borð úti á sétt eða götu. Hitinn, 32–34 gráður sem er búinn að vera mest allan tímann virkar hel­dur hærri í Róm og oft betra að ganga um borgina í skugga húsanna.

Rétt hjá hótelinu eru aðal ver­slu­nargö­tur Rómabor­gar, þes­sar með dýru merk­javörunum ásamt mör­gum í set­tle­gri verðflokkum. Ég er einn af þeim sem finnst ekkert leiðin­legt að rápa í búðir (finnst oft gaman að fara í Bónus sem dæmi). Í svona búðum má fyrir utan vörurnar sjá flotta hön­nun á búðunum sjál­fum, upp­still­ingum og þess hát­tar. Nýja Burbury’s búðin er til dæmis algert meis­tar­averk í þes­sum efnum og gaman að skoða hana. Fötin þar, sem eru ekki lengur bara köflótt, voru hins vegar talsvert fyrir ofan mína greiðslugetu.

Á kvöldin fórum við á ágæt veitin­gahús og skemmti­leg. Það sem bar eigin­lega hæst er smá veitin­gahús og vín­bar sem heitir Cul De Sac. Þar er afar þröngt og setið á grjóthörðum trébekkjum. Maturinn var hins vegar alveg afbragð. Við byr­juðum á að fá okkur saman bæn­dakæfu með truf­flum. Á eftir komu annars vegar rauðlin­sub­au­nasúpa og hins vegar pasta með Sík­i­ley­jarsósu. Og á eftir fórum við í fyllt vín­blöð og salt­fisk með zuc­chini.
Vín­listinn var ógurle­gur og tók því ekki að byrja á að lesa hann. Vín úr öllum heimshornum en mest þó frá Ítalíu og Frakklandi. Við unnum í litla vín­lis­tanum sem samanstóð af rauð– og hvítvínum frá fles­tum sýs­lum Ítalíu — afgre­itt í glasavís. Ef maður bað um hvítvín sem var ekki búið að opna var flaskan tekin og sett í kæli þar til hún náði réttu hitastigi. Vínin sem við smökkuðum voru alls fimm allt frá Tíról suður til Lazio og ves­tur til Sardiníu.

Eitt af því sem við reynum oftast að gera þegar við erum á far­alds­fæti er að fara á list­sýningar. Það er að segja ef eit­th­vað verulega spen­nandi er í boði. Og það átti við núna. Í fyrsta lagi fórum við á lis­tasafn sem heitir Scud­erie del Quiri­nale. Þar var í gangi skúlp­túrsýn­ing og byg­gingamódel ásamt heim­il­darmynd — allt um sama man­ninn, arkitek­tinn og lis­ta­man­ninn San­ti­ago Cala­trava. Þetta er frábær sýn­ing og ekki síst heim­il­darmyn­din sem sýnir á mjög ein­fal­dan og skýran hátt samhengið milli lis­taverka hans og byg­gin­ganna sem hann teik­nar. Það vill svo til að hér á font.is er mynd af brú sem hann teik­naði fyrir Buenos Aires. Við höfðum ekki hugmynd um að Cala­trava hefði teik­nað þessa brú þegar ég setti myn­d­ina inn.

Rétt hjá hótelinu okkar er nýtt safn og sýningarsalur sem heitir Museo dell’Ara Pacis. Safnhlutinn snýst um altari sem þing­menn Sen­atsins gáfu Ágústínusi keis­ara þegar hann kom heim úr her­för til Gal­líu. Í kjal­laranum er föst sýn­ing sem útskýrir allt um þetta altari og upp­gröft þess.

Í sýningarsölunum var hins vegar búið að setja upp frábæra sýningu á ævis­tarfi tískuhön­nuðarins Valentino. Ég man ekki eftir að hafa séð flot­tar uppsetta sýningu í seinni tíð. Ég giska var­lega á að það hafi verið um 500 gínur klæðum príd­dar þarna inni, raðað eftir mis­mu­nandi þema í salina.


Svar­tir kjólar, hvítir kjólar, rauðir kjólar, kjólar á fræ­gar konur og svo framvegis. Við innganginn hengu 30 gínur á hvo­rum vegg með sýnishornum af kjólum sem kyn­ntir höfðu verið á hátískusýningum vor og haust frá 1970 til þessa dags. Hreint magnað.

Ég læt þetta vera loka­punk­tinn á þes­sari fer­ðasögu og fer að snúa mér að því að skrifa um aðra hluti.