font.is

2007 Ítalía : Lecce

Þegar við lentum í Róm fórum við á hótel Ibis sem er í svona 15 km fjar­lægð frá flugvel­linum. Flugvélin lenti það seint um kvöldið að við ákváðum að stal­dra þarna við um nót­tina. Ibis var ágætis kos­tur þótt þetta séu nú ekkert sér­lega skemmti­leg hótel nema til þessa brúks. Rúmin mættu vera aðeins mýkri en her­ber­gin eru mjög hrein og rúmgóð. Morgun­ma­turinn er valkvæður og ekki upp á marga fiska, en slep­pur samt. Ef tími er til mæli ég frekar með að stop­pað sé á næsta Auto­grill og tekinn matur þar. Margfalt betra og ódýrara.

Við notuðumst við Google til þess að fá leiðina að hótelinu. Veg­alengdir eru ótrúlega nákvæ­mar hjá Google. T.d. var talað um 28 metra frá einum gat­namó­tum að Ibis. Ef gert er ráð fyrir að maður hafi ekið alveg upp að dyrunum held ég að þetta sé bara alveg rétt.

Dags­fer­ðin hófst svo kl. 9 um morguninn. Tíminn sem Google gaf upp til þess að komast frá Róm var tiltölulega rét­tur. Við ókum kannski hraðar en Google gerði ráð fyrir en við gáfum okkur góðan tíma í að stoppa og nærast og teygja úr okkur. Á endanum vorum við fjörutíu mínú­tum lengur en gert hafði verið ráð fyrir. Nokkuð gott.

Við komum til Lecce um fimm­leytið. Hitinn steig hratt upp síðdegis og var kominn í 38 gráður þegar við komum í bæinn. En golan gerði þetta samt þægi­legt. Hen­tum töskunum inn á her­bergi og gengum inn í miðbæinn. Á bar í miðbænum, Caffé Tito Schipa fengum við okkur miðdegisverð sem var í stuttu máli alveg frábær. Pasta að hætti staðarins með fiski og skelfiski ásamt drykk. Þes­sir hádegis– miðdegisverðir sem bjóðast á börum og kaf­fi­hú­sum víða eru leyn­dar­mál sem gjar­nan fer fram hjá fer­ðamön­num. Virk­i­lega gott og ódýrt.

Eins og víðast hvar á Ítalíu sofa bæir og bor­gir á bil­inu milli eitt og fimm. Í Lecce er þessu greini­lega í heiðri haldið. Við hófum að skoða þen­nan gamla miðbæ eftir þen­nan ágæta málsverð. Smátt og smátt lif­naði bor­gin og mikið líf var komið í allt um sex­leytið, búðirnar opnuðu aftur og talsvert af fólki fór á stjá.

Gamla miðbor­gin er nokkuð stór og göturnar flestar frekar stut­tar og ganga ekkert endi­lega horn­rétt á þá næstu. Min­nir strax dálítið á Lucca. Þetta er því eins og risavaxið völun­darhús og okkur tókst á stut­tum tíma að ganga yfir á hinn endann á kort­inu sem við vorum með án þess að taka eftir því. En það leystist fljótt og vel.

Bor­gin er mjög skemmti­leg. Öll nokkuð sam­lit þar sem allar hel­stu byg­gin­gar eru úr sama efn­inu, sand­steini, sem gefur grá-gulhvítan tón á allt. Og öfugt við til dæmis Flórens sem er öll í endur­reis­narstíl, er barokk ráðandi í Lecce. Ofh­læðis­stíll á skreytingum á kirkjum. Engu að síður fallegt.

Þá er nokkuð um forn­min­jar eins og þetta leikhús sem grafið hefur verið upp á aðal­torginu. Sen­ni­lega tekur því samt ekki að grafa allt þetta dót upp. Örug­glega nóg eftir. Annars dreymdi mig svo um nót­tina að það væri búið að kasta mér fyrir ban­hun­gruð ljón ásamt ein­hver­jum fleirum. Mér tókst einum að sleppa lifandi úr þeirri för þótt ég væri talsvert særður. Drau­marnir tóku svo lét­tari stefnu eftir að ég kas­taði af mér teppi sem ég hafði sof­nað með.

Um hálf átta komum við okkur fyrir á litlu veitin­gahúsi Blu Notte og fengum okkur góða máltíð. Við vorum ein þarna í fyrstu en um níu­leytið fylltist skyn­di­lega staðurinn. Þetta er sem sagt kvöld­matartíminn og eins gott að aðlaga sig að þessu strax. Risotto með rækjum og sítrónu; bau­napúrre kyd­dað með rós­marín og ein­hverju beisku; skelfiskpasta og gril­laður fiskur sem maður valdi úr kæli­borði. Vínið sem borið var fram með þessu heitir Corte Vale­cio, sem er Suvignon–vín gert á svæðinu. Greip og sítrónukeimur, fer­skt og fínt.