2007 Ítalía : Lecce, borðað a la mama.
Við sváfum af okkur morgunmat hótelsins. Það er reyndar oftast ekki eftir miklu að slægjast í þeim efnum hvort eð er. Eftir að við vorum komin á lappir brugðum við okkur á strönd hérna 12 km. austan við Lecce. San Cataldo er lítill strandbær sem snýst að því er virðist eingöngu um þessa strönd. Ferðamannastraumurinn er líklega ekki eins mikill og víða annars staðar á Ítalíu eða þá að hann er ekki byrjaður fyrir alvöru. Það er í það minnsta nóg pláss á ströndinni og við deilum þessum hluta hennar með svona tíu öðrum — Ítölum. Morgunmaturinn var tekinn á smá kaffibar við ströndina, espresso og crosant með Nutellafyllingu. Frábær byrjun á góðum degi.
Síðdegis héldum við áfram að skoða miðborg Lecce enda af nógu að taka. Mannlífið má ekki gleyma að virða fyrir sér yfir kaffibolla af besta kaffi í heimi eða yfir rimina á bjór– eða vínglasi.
Við báðum afgreiðsluna á hótelinu að panta fyrir okkur á veitingahúsi um kvöldið, en það er nokkuð algengt hér að þess þurfi. Það sem varð fyrir valinu er eins konar heimaveitingahús, Trattoria Cuccina Casareccia.
Þetta veitingahús er við götu sem maður myndi vanalega ekki velja til að ganga eða skoða, hvað þá að banka upp á þessu veitingahúsi miðað við skiltið — og þurfa svo að hringja bjöllu til að komast inn!
Hins vegar vorum við búin að rekast á þetta á netinu og umsagnir vöktu forvitni. Við komum að húsinu á tilsettum tíma og hringdum bjöllunni. Spurt var hvort við ættum pantað. Við komum svo inn og þá blasti við afar hversdaglegur lítill salur sem tók í hæsta lagi 35 manns.
Við völdum að drekka vín hússins, hvítvín og rauðvín sem komu í hálfslíters vatnskönnum. Og það var svo drukkið úr venjulegum vatnsglösum eins og fást í Rúmfatalagernum. Enginn matseðill var borinn á borð eða vínseðill, heldur var allt þulið yfir okkur á ítölsku. Ein konan þarna kunni þó smáræði í ensku og við þekkjum eitthvað af matarheitunum á ítölsku þannig að þetta bjargaðist allt saman.
Fyrst vorum við spurð hvort við vildum Anti Pasti, forrétti og var bara eitt í boði, samansafn af Anti Pasti héraðsins. Þetta bragðaðist í stuttu máli alveg frábærlega. Djúpsteikt deig, Pittule með tómötum og ólífum; kartöfluskífur með lauk, tómat, ólífum og steinselju; grilluð eggaldin og sveppapæ.
Þá var komið aftur og þulið yfir okkur Primi, fyrri réttur. Í boði voru sex réttir. Við völdum sitt hvora útgáfu af Orecchiette, eyrnapasta, sem er einkennandi fyrir svæðið. Hinir réttirnir voru líka spennandi en það var eiginlega nauðsynlegt að demba sér í að kanna þessa gerð af pasta. Eitt sérkenni við pastað hérna suðurfrá er að hveitið sem notað er er dekkra og eilítið grófara en annars staðar á Ítalíu. Nema hvað, þetta smakkaðist afbragðs vel.
Enn var komið til okkar og við völdum Secundo, annan aðalrétt. Freistandi var að smakka hrossakjötið sem þeir bjóða upp á hér, Cavello. Konan sem talaði enskuna notaði orðið Horse, sem lét ekki eins vel í eyrum. Fyrir valinu varð þó kálfasteik hjá Lindu en kolkrabbi hjá mér. Með þessum kolkrabba fauk út í veður og vind hjá mér áætlunin um að taka mynd af öllu sem ég borða í þessari ferð og fylgir því aðeins mynd af disknum eins og hann leit út þegar ég mundi eftir myndavélinni. Þvílíkur matur! Þessi kolkrabbi er með því allra besta sem ég hef smakkað upp úr sjó. Ekkert var með honum til að trufla bragðið, aðeins soð af krabbanum, rauðvínsblandað. Kolkrabbinn steiktur upp á sekúndu og ekkert sem gat klikkað.
Í eftirrétt var boðin ostakaka úr ricotta osti. Einstaklega viðeigandi á eftir. Ég er vanur að borða allan matinn minn en varð að skilja eftir einn munnbita. Meira komst ekki fyrir í mínum maga.
Bæði hvítvínið og rauðvín hússins voru mjög góð og langt fyrir ofan það sem maður bjóst við. Rauðvínið, sem ég veit ekki nein deili á var skemmtilega flókið, með keim af plómum og kirsuberjum og eilítill piparstingur.
Hjónin sem reka þetta veitingahús elduðu allt sjálf í eldhúsinu sem við sáum vel inn í. Þetta gat varla verið heimilislegra en við þurftum þó ekki að hjálpa til við uppvaskið. Verður þessi máltíð lengi í minnum höfð. Óhætt að mæla með því og væntanlega eru allir sem fylltu húsið sammála.
