2007 Ítalía : Alberobello og trulli
Þetta er í fyrsta skipti síðan ég man ekki hvað, að við hjónin förum saman án krakkanna í sumarfrí. Við höfum ákveðið að slappa verulega af í þessu fríi. Sem við höfum reyndar alltaf gert. Það þýðir þó ekki að við ætlum að hanga endalaust á strönd eða eitthvað því um líkt. Afslöppun er líka skilgreiningaratriði — við gerum það sem okkur sýnist og þurfum ekki að hugsa um neina aðra. Það er eiginlega það sem ég er að meina.
Við hentum okkur á ströndina aftur því það var svo þægilegt í gær. Túrinn þangað er örstuttur og næðið gott. Við fengum okkur svipaðan morgunmat og í gær. Það er ótrúlegt hvað hann endist í manni. Kannski af því að maður er ekki alveg búinn að melta kvöldmáltíðina síðan í gær.
Um tvö leytið hentumst við inn á hótelið aftur, skoluðum af okkur og ókum nokkra vegalengd í bæjarins Alberobello. Þegar við vorum fyrir nokkrum árum á Gargano–skaganum nokku ofar ætluðum við að fara til þessa bæjar en leiðin var svo torsótt að við hættum við á miðri leið. Nú var sem sagt komið að því að klára þennan pakka.
Við höfðum séð myndir af mjög sérstökum húsum Trulli, sem eru í þessum bæ og héldum að þetta væru stöku hús á stangli eftir myndunum að dæma. En annað kom í ljós. Stórt þorp, fullt af þessum sérkennilegu húsum. Upphaflega voru húsin eins og þökin eru núna, strýtur, hlaðnar úr grjóti á jörðinni. Síðar þróuðust þau í að veggir voru byggðir upp og strýturnar urðu þökin á þeim.
Upphaflega ætluðum við að borða á staðnum. Allt var morandi í pizzustöðum og smáveitingahúsum. En þegar við sáum rútufarmana af ferðamönnum flykkjast að skiptum við um skoðun og ákváðum að borða í Lecce. Inn í þessa ákvörðun spilar líka að það er varla hægt að taka sér vínglas í hönd ef maður er á bíl. Miðjarðarhafslöndin eru líka farin að taka strangar á þessum hlutum og goðsögnin um fullu löggurnar er svo til alveg dauð. Við tókum lengri leiðina heim í gegnum sveitirnar og það stytti í raun ferðina að því leyti að hún varð miklu skemmtilegri.
Um sjö leytið vorum við komin í miðborg Lecce. Röltum um og veltum fyrir okkur í leiðinni hvar við ættum að borða. Við vorum á fyrra fallinu þannig að það var ekkert hægt að sjá hvert straumurinn lægi. Hér hreyfir sig enginn í áttina að kvöldmat fyrr enn um níu.
Við settumst að lokum við borð á smá stað, eins konar vínbar, Joyce Vineri við Via Umberto I. Fjögur lítil borð úti og svipað inni. Matseðillinn var stuttur og einfaldur og við bjuggumst ekki við miklu. Það var svo eins og við manninn mælt að við vorum rétt búin að lesa seðilinn þegar staðurinn var orðinn alveg fullur og hver stóll setinn. Lyftist þá brúnin á manni.
Ég er hef verið með dellu alveg frá upphafi fyrir samsetningunni pasta + skel. Og (mis-) nota hvert tækifæri til þess að gæða mér á hinum endalausu útgáfum og útfærslum á þessu. Ég kalla þetta rannsóknarverkefni mér til afsökunar. Hér var boðið upp á pasta og venusarskel og smakkaðist frábærlega. Hæfilega mikill chilipipar í og olían er eins og besta smjör. Linda fékk sér svepparísotto sem var ekki síðra.
Í seinni rétt fékk Linda sér ýmis kjöt á teini, lamba, svína, kjúklinga… mjög gott. Ég henti mér á Salsiccie pylsur, grillaðar. Algert lostæti og ég hugsa mér gott til glóðarinnar fljótlega aftur.
Staðurinn leggur mikið upp úr vínunum og vín í glasavís var snenkt úr flöskum í glösin. Afskaplega gott svo að mér láðist að skrifa niður nöfnin. Staðarvín að minnsta kosti.
