Argentína 2006 : Mendoza, bodegas og 1884
Við skoðuðum Mendoza frá ýmsum hliðum um morguninn. Skemmtileg borg og vinaleg. Mun rólegri en Buenos Aires. Hótelið okkar stendur við aðaltorg borgarinnar og því stutt að vingsa sér í allar áttir. Það ber að geta þess að núna er vor í Argentínu og gróðurinn rétt að fara af stað. Þrúgurnar á vínviðnum eru svona millimeter að stærð og jacarandatrén skarta bleikum blómum.
Meðan ég lá veikur voru lögð drög að ferðalagi um vínbúgarðana. Nægt framboð er af slíkum ferðum, hægt að fara á eigin vegum eða með hópum. Allir vínbúgarðarnir fara fram á að heimsókn sé pöntuð fyrirfram og þeir stærstu með nokkrum fyrirvara. Við leigðum okkur litla rútu með bílstjóra og enskumælandi leiðsögumanni og skrifstofan þeirra setti saman dagskrá sem hentaði okkar tíma.
Þrír misstórir búgarðar, hver með sínu sniði.
Fyrst fórum við á stóran búgarð, Navarro Correas. Glæsileg mannvirki og byggingar prýða þennan vínbúgarð. Einnig eru listaverk upp um alla veggi og sérstakt gallerí með verkum listamanna af svæðinu.
Þrúgurnar berast frá fimmtíu jörðum og eru svo samstilltar á búgarðinum og öllu stjórnað þaðan. Leiðsögumaður tók á móti okkur og leiddi okkur í sannleikann um staðinn. Við fórum djúpt niður í vínkjallarann og skoðuðum alla helstu framleiðsluþættina. Að kynnisferðinni lokinni var okkur boðið til smökkunar á helstu vínum þeirra og var ekki verið að spara veigarnar. Dallurinn á borðinu var ekki bara til þess að spýta í heldur til þess að hella úr glösunum sem útilokað var að klára úr ef maður ætlaði ekki að daga þarna uppi við drykkju.
Við kvöddum með nokkrum trega en samt spennt að sjá hvað væri í boði á hinum búgörðunum.
Næsti búgarður var all miklu minni og allt aðrar áherslur í gangi. Öll víngerðin byggði meira á hefðbundnum aðferðum og miklu minni nútímatækni notuð. Miðarnir handlímdir á flöskurnar og þær pússaðar á eftir. Þetta er búgarður sem heitir Viña el Cerno. Leiðsögumaður staðarins tók á móti okkur og sýndi okkur allt sem máli skipti. Athyglisvert var að ekki mátti trufla vínin með myndatökum í kjallaranum og ósjálfrátt fór maður að tala lægra. Segir þetta meira en þúsund orð um natnina sem þeir leggja í víngerðina. Okkur var svo boðið til smökkunar á tveimur vínum og leiðbeindi hún okkur með hana. Það var sérstaklega skemmtileg viðbót og var geinilegt að hún gerþekkti vínin sín. Hefði samt mátt vera aðeins meira í glösunum og þau stærri.
Engu að síður endaði þetta með því að við keyptum vín til að taka með til Íslands enda fæst það ekki heima ferkar en Navarro vínin.
Að lokum heimsóttum við enn smærri búgarð, Carinae. Þessi búgarður er í eigu franskra hjóna sem settust að í Argentínu fyrir örfáum árum og keyptu þessa jörð sem hafði ekki verið í rækt í meira en tuttugu ár. Þau hafa náð frábærum árangri með vínin sín. Elstu eru frá árinu 2003. Maðurinn leiddi okkur um staðinn og leyfði okkur svo að smakka, meðal annars á rósavíni og rauðvínum. Við smökkuðum svo toppvínið CarinaE reserva sem er blanda úr Malbec, Cabernet Souvignon og Syrah. Afskaplega gott og verður gaman að bragða á því heima úr flöskunum sem við keyptum. Við fórum svo eftir þetta að gefa meiri gætur á blönduðum vínum, það er þar sem öðrum þrúgum er blandað út í Malbec, staðarþrúguna. Útkoman er oft mjög fín, þótt ég haldi alveg sérstaklega upp á hreinan Malbec.
Við komum svo á hótelið og dustuðum af okkur sveitarykið. Við vorum orðin verulega svöng og það gerir alltaf leit að eina rétta veitingastaðnum erfiða. Eftir nokkra stund afréðum við að stefna á veitingastað sem Alejandro hafði mælt með í útjaðri Mendoza. Staðurinn heitir 1884 Francis Mallman og er talinn einn af bestu veitingastöðum í heimi. Veitingastaðurinn er í gamalli víngerð, hátt til lofts og skemmtilega hannaður. Einkenni matarins er hefðbundin argentísk matargerð með evrópskum aukaáherslum. Vínlistinn var upp á einhverjar sjötíu síður minnir mig. Ég fékk mér nautalund sem bökuð var í leirofni út í garðinum og þakin með provencial kryddi. Ofnbakaðar kartöflur með og svo náttúrulega frábært vín.
